Λόγοι της Αγοράς

Ο Απόστολος ο Αθηναίος μονολογεί…

Archive for Νοέμβριος 2009

Προϋπολογισμού ταξίδια…

leave a comment »

Του ΣΤΑΘΗ

Advertisements

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 24, 2009 at 13:13

Αναρτήθηκε στις Πολιτικά

Tagged with ,

Ο Χέμινγουεϊ και το 1922

leave a comment »

Από την Καθημερινή

Tου Hλια Mαγκλινη

Παρουσιάζει ενδιαφέρον η συζήτηση που έχει ανοίξει η «Κ» σχετικά με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μέσα σε αυτό το πνεύμα, ας ξαναθυμηθούμε πώς κατέγραψε εκείνα τα γεγονότα στην εφημερίδα The Toronto Daily Star ένας 23χρονος ρεπόρτερ και εκκολαπτόμενος συγγραφέας: ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ.

Ο Χέμινγουεϊ δεν ήταν παρών στην καταστροφή της Σμύρνης, συνομίλησε όμως με Βρετανούς αξιωματικούς που υπηρέτησαν ως ουδέτεροι παρατηρητές στα μέτωπα της Μικράς Ασίας. Οπως ανέφερε σε μια ανταπόκριση στις 3 Νοεμβρίου, «οι Ελληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από τον στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του [Βρετανού] Ουίταλ. Πιστεύει ότι οι εύζωνοι θα είχαν καταλάβει την Αγκυρα – και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο, αν δεν είχαν προδοθεί». Τι εννοεί ο Βρετανός αξιωματικός όταν μιλάει για προδοσία; «Οταν ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την εξουσία, όλοι οι Ελληνες αξιωματικοί που βρίσκονταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. […] Ηταν έξοχοι πολεμιστές – και μεγάλοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το Κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια τουφεκιά». Σύμφωνα με τον Ουίταλ: «Σε κάποια μάχη της Μικράς Ασίας, οι εύζωνοι πραγματοποίησαν μια πραγματικά άψογη έφοδο. Ξαφνικά, το ελληνικό πυροβολικό άρχισε να βάλλει εναντίον τους. Ο Αγγλος ταγματάρχης Τζόνσον, επίσης παρατηρητής στη συγκεκριμένη μάχη, άρχισε να ουρλιάζει όταν είδε το μακελειό που γινόταν μπροστά στα μάτια μας».

Ο Χέμινγουεϊ ήταν παρών στο δράμα της Θράκης μετά τη συμφωνία στα Μουδανιά. «Για την Ελλάδα του 1922, η Θράκη ήταν σαν τη μάχη του Μάρνη – εκεί θα παιζόταν και θα κερδιζόταν ξανά το παιχνίδι. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Ολη η χώρα βρισκόταν μέσα σε πολεμικό πυρετό […] Κι ύστερα, συνέβη το αναπάντεχο: οι Σύμμαχοι χάρισαν την ανατολική Θράκη στους Τούρκους και έδωσαν στον Ελληνικό Στρατό προθεσμία τριών ημερών για την εκκένωσή της…». Ο Χέμινγουεϊ συγκλονίζεται από την εικόνα των Ελλήνων στρατιωτών. «Ολη τη μέρα τους έβλεπα να περνούν από μπροστά μου. Κουρασμένοι, βρώμικοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι. Και γύρω τους η σιωπή της ξαφνιασμένης Θράκης. Εφευγαν. Χωρίς μπάντες, χωρίς εμβατήρια, χωρίς καν περίθαλψη! […] Αυτοί οι άντρες ήταν οι σημαιοφόροι της δόξας που πριν λίγο καιρό λεγόταν Ελλάδα. Κι αυτή η εικόνα ήταν το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας».

Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός «ξέθαψε» πρώτος τις ανταποκρίσεις του Χέμινγουεϊ και τις παρέθεσε στο περιοδικό «Διαβάζω» (τχ. 159, 13/1/1987), σχολιάζοντας: «Τις καταθέτω στη μνήμη των φαντάρων εκείνων που, καθώς έσερναν τα βήματά τους, περνούσαν χωρίς να το ξέρουν μπροστά στο νικητή του αυριανού Νόμπελ: έναν αμούστακο νεαρό που κρατούσε σημειώσεις σε ένα μικρό μαύρο σημειωματάριο».

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 20, 2009 at 09:37

Αναρτήθηκε στις Ιστορικά

Tagged with ,

«Διπλωματική εργασία…

leave a comment »

… όσον αφορά τις αρετές σύμφωνα με τον Αριστοτέλη.»

Χωρίς πλάκα συμπολίτες, αυτή ακριβώς ήταν η αναζήτηση που οδήγησε έναν google-ζοντα στο βλογ μου…

Εύγε βλαστάρι μου!

Εσύ (στην Ελλάδα τουλάχιστον) θα πας μπροστά!

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 18, 2009 at 10:17

Αναρτήθηκε στις Επιστήμη, Πολιτικά

Tagged with ,

Επιτέλους γίναμε Ουκρανία, ή τελικώς ο Αντωνάκης ήτο Μπάρκουλης…

leave a comment »

Το είπε και Ο Δημοσιογράφος αγαπητοί μου συμπολίτες (έτσι, και το όμικρον και το δέλτα κεφαλαία)…

Από την κωλοφυλλάδα Του Δημοσιογράφου ενημερωνόμαστε σχετικά με την Ντόρα και τον Αντωνάκη τον γαμάουα (το κείμενο από το ιστολόγιο του Ροϊδη):

«Η Ντόρα Μπακογιάννη στο ντιβάνι: η εθνική μας χήρα χωρίς μακιγιάζ

Ξέρεις τι είναι να μη βρίσκεις νούμερο παπούτσι που να ταιριάζει στο πόδι σου; Και να παραγγέλνεις στο εξωτερικό άχαρες γόβες χωρίς τακούνι; Ξέρεις τι είναι να αδυνατίζεις συνέχεια και παρ’ όλα αυτά το σώμα σου να παραμένει απωθητικό; Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει με την Ντόρα Μπακογιάννη πρέπει να αντιληφθεί σε βάθος τη δύσκολη σχέση της με τον καθρέφτη της. Δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τις διαστάσεις και την ομοιότητά της με τον πατέρα της, που την υποχρέωσε να ανέχεται αγενείς ψιθύρους του είδους «είναι σαν τον Μητσοτάκη με μαλλιά». Από τότε που έβαλε «δαχτυλίδι» στο στομάχι για να χάσει κιλά αισθάνεται καλύτερα. Ολοι τη συγχαίρουν για την κομψότητά της, γνωρίζει όμως ότι, παρά τη βελτίωση στη «γραμμή» της, δεν είναι –και δεν ήταν ποτέ– ποθητή για τους άντρες. Στα νιάτα της είχε αρκετές ερωτικές σχέσεις με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι κανείς τους δεν την ερωτεύτηκε πραγματικά. Της προσέφεραν ηδονή –λένε παρατηρητές εκείνων των ημερών– για να κερδίσουν προνομιακή σχέση με τον πατέρα της. Ακόμη κι αν η ίδια δεν το παραδεχόταν, βαθιά μέσα της ήξερε. Γι’ αυτό, μην την παρεξηγείτε όταν συμπεριφέρεται σαν αντιπαθέστατη ψηλομύτα που δεν χωνεύει τα άντερά της. Είναι γεμάτη κόμπλεξ. Συμπλεγματική γενικώς, αλλά και ειδικώς απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά που δεν φημίζεται πια ούτε για τα νιάτα του ούτε για τη γοητεία του. Κι όμως. Οταν γνωρίστηκαν εκείνος ήταν κούκλος, ακουγόταν ως μεγάλος εραστής, ο νεότερος υπουργός Εξωτερικών και «πουλέν» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που έβλεπε σ’ αυτόν ένα μεγάλο πολιτικό ταλέντο. Λένε πως η Μαρίκα τον ήθελε για γαμπρό, αλλά εκείνος δεν άφηνε κανένα τέτοιο περιθώριο. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα η Ντόρα προσπάθησε πολύ για να τον απομακρύνει από τον πατέρα της, πολύ πριν έρθει η ώρα της ρήξης. Τα ίδια πέρασε και με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο όταν ήταν διευθυντής διπλωματικού γραφείου του πατέρα της. Ομορφάντρας, με συνταρακτικές επιτυχίες στο άλλο φύλο και παντελώς αδιάφορος για την ίδια, ένας άντρας με σταθερά διεισδυτικό βλέμμα στις γυναίκες, που την κοιτούσε σαν να βλέπει ένα κομμάτι ξύλο. Η μειονεξία της Ντόρας σε ό,τι αφορά στη γυναικεία της υπόσταση την κάνει να αντιπαθεί, συνήθως, τις όμορφες, πολύ περισσότερο όταν είναι και πετυχημένες. Την κάνει επίσης να θέλει δίπλα της ως συνεργάτες άντρες τόσο αφοσιωμένους στην ίδια, ώστε η εξάρτησή τους να έχει συμπτώματα υποταγής, που υπό μία ευρεία έννοια μπορεί να θεωρηθεί και συναισθηματική υποτέλεια. Δείτε πώς την κοιτάνε όταν μιλάει από το βήμα της Βουλής ή του συνεδρίου. Οπως ο γαμπρός την πανέμορφη νύφη δευτερόλεπτα πριν την παραλάβει από τον πατέρα της στα σκαλιά της εκκλησίας. Εχει μεγάλη ανάγκη την αναγνώριση και το θαυμασμό, όχι μόνο για το πολιτικό της μέγεθος αλλά για το σύνολο της προσωπικότητάς της που πολλούς φοβίζει, άλλους απωθεί, κάποιους εντυπωσιάζει και ελάχιστους συγκινεί ειλικρινά. Ενα πράγμα που την ενοχλούσε βαθιά στον Καραμανλή, μου λένε πρόσωπα που τη γνωρίζουν καλά, ήταν η ικανότητά του να γίνεται συμπαθής στους πολλούς. Η ίδια είχε πάντα υψηλή δημοτικότητα γιατί καταφέρνει να επιβάλλεται με την κατάλληλη μιντιακή βοήθεια και την ισχυρή επιχειρηματική προστασία που την περιβάλλει. Αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρόσωπο αγαπητό στο λαό. Το χαμόγελό της είναι ψεύτικο, το βλέμμα της παγωμένο, ακόμη και η προφορά της επιτηδευμένη. Της αρέσει το μακιγιάζ του Αχιλλέα Χαρίτου και η κόμμωση του Βαλεντίνο. Δεν βγαίνει από την πόρτα αν δεν «σοβατιστεί» και δεν χτενιστεί επιμελώς. Είναι σπάνιο να τη δει κανείς σε φυσική κατάσταση και κάποιος που είχε την εμπειρία μού είπε ότι δίκιο έχει που δεν θέλει να τη βλέπουν όπως ξυπνάει το πρωί. Την έχει κουράσει, όμως, όλη αυτή η προσπάθεια. Είναι πια 55 χρόνων. Κι ακόμη περιμένει να γίνει αρχηγός της Ν.Δ. Πόσο άραγε θα χρειαστεί να περιμένει για να γίνει πρωθυπουργός; Η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην Ελλάδα… Χιλιάδες φορές έχει συλλαβίσει αυτή τη φράση. Είναι όλα έτοιμα: Εχει ήδη μοιράσει τα χαρτοφυλάκια της κυβέρνησης που θα σχηματίσει. Εχει ήδη συνεννοηθεί με τους «νταβατζήδες» για τις διευκολύνσεις που τους περιμένουν. Εχει περάσει μηνύματα σε ξένες πρεσβείες για όσα έχουν να ελπίζουν, και σε επιχειρηματίες για δουλειές που θα στηθούν. Αλλά φτάνουν αυτά για να έρθει επιτέλους η ώρα να ανέβει στο θρόνο; Τα έχει καλά με τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, με τους κυρίαρχους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και με τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Διαθέτει θηριώδη μηχανισμό επικοινωνίας και έναν στρατό embeded δημοσιογράφων που πίνουν νερό στο όνομά της, όχι φυσικά με το αζημίωτο. Κανένας πολιτικός δεν έχει την ασυλία που απολαμβάνει και ελάχιστοι έχουν το «πόθεν έσχες» της. Κι όμως, ακόμη περιμένει στον προθάλαμο της εξουσίας. Η πιο δύσκολη στιγμή της ήταν όταν αποκαλύφθηκαν οι… τοστιέρες και οι φρυγανιέρες που της έστελνε ο Χριστοφοράκος. Υπέστη πολιτική ζημιά, πολύ περισσότερο όταν ξέσπασε και το σκάνδαλο με τη διαφυγή Καραβέλα εξαιτίας ενός τηλεγραφήματος που χάθηκε στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών. Στενοχωρήθηκε, γιατί τσαλακώθηκε. Αλλά έχει κληρονομήσει την ψυχραιμία του Μητσοτάκη και ανατάχθηκε γρήγορα. Μια μάχη έχασε, όχι τον πόλεμο. Από τον πατέρα της έχει πάρει και τη συστηματικότητα στην ίντριγκα, τη μεθοδικότητα στα ρουσφέτια, την πίστη ότι όλα και όλοι αγοράζονται, τη βεβαιότητα ότι η πατρίδα είναι ένα χωράφι που της ανήκει βάσει χρησικτησίας και ό,τι υπάρχει πάνω σε αυτό επίσης της ανήκει: Αγελάδες για άρμεγμα, κατσίκια για φάγωμα, δέντρα για κόψιμο. Της αρέσει πολύ να θυμίζει τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, στην οποία οφείλει την πολιτική της εκτίναξη και τον υποτιθέμενο αντιχουντικό «αγώνα» της στο Παρίσι. Της αρέσει να την εμφανίζουν ως κάποια που έζησε τον Μάη του 1968, ήταν «ψιλοαριστερή» και στην πορεία φωτίστηκε και πέρασε στην Κεντροδεξιά. Ψοφάει να ακούει ότι έχει ζήτηση στο εξωτερικό και ότι αρέσει στους νέους. Εχει άγρια ανταγωνιστική σχέση με την κόρη της και εξαντλεί τον αυταρχισμό της στο γιο της. Ζηλεύει τον Ισίδωρο και κάνει υποχωρήσεις για να μην τον χάσει. Είναι δύσκολο να μιλήσεις μαζί της και να μην αναφέρει, en passant, κάτι σχετικό με τον πατέρα της. Αισθάνεται κάθε στιγμή ότι ο Μητσοτάκης είναι σε μια γωνία και τη βλέπει, την παρακολουθεί για να την επιδοκιμάσει ή να τη συμβουλέψει. Του οφείλει σχεδόν όλα όσα έχει πετύχει μέχρι τώρα και είναι ο μοναδικός άντρας που την κάνει να αισθάνεται ευάλωτο κορίτσι. «Ντοράκι» τη φωνάζει. Όταν φύγει από τη ζωή, η Ντόρα θα απελευθερωθεί αλλά ταυτόχρονα θα φυλακιστεί, γιατί θα μείνει μόνη με τον καθρέφτη της και αντιμέτωπη με την υπαρξιακή της πραγματικότητα: Το εξωτερικό και το εσωτερικό της μέγεθος βρίσκονται σε πλήρη δυσαναλογία.

Ο ψυχαναλυτής»

Ομολογώ αγαπητοί μου συμπολίτες ότι δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι τόσο αισχρό στη ζωή μου για πολιτικό πρόσωπο, και δη γυναίκα…

Αναρωτιέμαι… πόσα να πήρε άραγε Ο Δημοσιογράφος για αυτό το τερατούργημα, και από ποιον;

Πάντως, όπως υπενθυμίζει ο Ρο, ο ίδιος ο Αντωνάκης μάλλον δεν διαφωνεί μαζί του… Δείτε το πλήρες ποστ εδώ.

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 17, 2009 at 17:46

Εάν εκλεγεί ο Σαμαράς…

4 Σχόλια

… τότε θα έχουμε δει στην Ελλάδα μιαν (ακόμη) παγκόσμια πρώτη! Πάντα με ικανοποιεί αγαπητοί μου συμπολίτες το γεγονός ότι είμαστε τόσο πρωτοπόροι ως έθνος. Διότι δεν αρκεί να εφεύρεις την Δημοκρατία… Πρέπει να εφεύρεις και τον απόλυτο εξευτελισμό της για να είσαι Έλλην.

Διότι σίγουρα δεν έχει ξαναγίνει πουθενά σε τούτον το ντουνιά, να εκλεγεί κάποιος στην ηγεσία ενός κόμματος που ο ίδιος έχει παλαιότερα… ρίξει απ’ την κυβέρνηση. Όπως και τόοοοοσα άλλα στην χώρα αυτή που καμώνεται την ελληνική δημοκρατία, αυτό αντιβαίνει την λογική ακόμα και καθυστερημένου γορίλλα, και είναι -ως εκ τούτου- γνησίως νεοελληνικόν.

Αλήθεια όμως…

Εκεί στη ΝΔ υπάρχουν σοβαρά «στελέχη» που πιστεύουν ότι η λύση για να επιστρέψει το κόμμα (-τίδιόν) των στην εξουσία είναι ο Καρατζαφέρης λάιτ (μετά πιστοποιητικού ευπατρίδου ένεκα Δέλτα);  Νομίζουν ότι ο κόσμος όταν ψηφίζει επιλέγει με την ίδια λογική που ο (φοβισμένος από τον γιατρό, αλλά όχι αρκετά…) μαστρο-Μήτσος αγοράζει τσιγάρα; Δεν αντιλαμβάνονται άραγε αυτά τα «στελέχη» ότι εκλογή Σαμαρά θα στείλει πακέτο όσους ψηφοφόρους της Ντόρας θυμούνται το ΄93 στον… Φύρερ (που μοστράρει πάντα ως πιο «Μητσοτακικός» του Μητσοτάκη), και μαζί τους θα την κάνει και ολάκερο το κομμάτι της λαϊκής δεξιάς που προτιμά τα σκληρά από τα λάιτ;

Ή μήπως το σχέδιο είναι όντως, στο επόμενο κλικ, να ανέβει στην εξουσία ολόκληρη η «πολυκατοικία» (α λα Ιτάλια), ώστε να μπορούν Σαμαράς-Καρατζαφέρης να παίζουν τον καλό και τον κακό μπάτσο (με τον Ψωμιάδη να παίζει τον ηλίθιο, και την Ντόρα να παίζει… αλλού);

Και, εν πάση περιπτώσει, αυτήν την ρημάδα την χώρα την σκέφτεται κανείς;

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 11, 2009 at 10:16

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , , ,

Ποιος διαβάζει σ’ αυτόν τον τόπο;

leave a comment »

Από την Καθημερινή

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Ενα χιλιοειπωμένο μαράζι αυτής της στήλης είναι ότι τα στελέχη της δεξιάς δεν διαβάζουν. Ούτε εφημερίδα. Ετσι κανοναρχεί ιδεολογικά τον τόπο η έξαλλη αριστερά, κι αυτό δεν είναι καν το χειρότερο. Μερικές φορές αυτά τα στελέχη της δεξιάς αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση με καταστροφικά αποτελέσματα για τον τόπο. Μη γνωρίζοντας τι σημαίνει δεξιά και τι ποιεί η αριστερά, τσαλαβουτούν ανάμεσα σε αριστερισμούς και ακροδεξιά δόγματα καταστρέφοντας τους λίγους βλαστούς αστικής δημοκρατίας και λειτουργικού κράτους που είχαν κατορθώσει να βγουν. Το χιλιοειπωμένο αυτό μαράζι είχε ως δεδομένο ότι οι αριστεροί διαβάζουν. Ας μην το θεωρούμε πλέον δεδομένο. Αν, για παράδειγμα, οι «χρήσιμοι παριστάμενοι» του Φλοράλ διάβαζαν το βιβλίο στην παρουσίαση του οποίου βρίσκονταν, δεν θα έκαναν αυτού του τύπου τον τσαμπουκά με τα όργανα της τάξης. Θα θυμούνταν ότι ο Χριστόφορος Κάσδαγλης (στο εξαιρετικό βιβλίο «Η αριστερά και ο κακός λύκος», εκδ. Οξύ) σαρκάζει ότι «είναι γνωστό σε κάθε αριστερό ότι το αυθόρμητο κίνημα πολιτικοποιείται μονάχα όταν σπάει τον κλοιό των δυνάμεων καταστολής, οξύνοντας τους τόνους αντιπαράθεσης». Θα διάβαζαν (για να θυμηθούν) ότι «η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού, παρά τα κουσούρια της, είχε στην εποχή της αντιληφθεί δύο – τρία πράγματα που ο Τσε ίσως και να τα υποτίμησε. Το μαρξιστικό-λενινιστικό υπόδειγμα υπέθετε ότι οι κρίσεις ενδυναμώνουν την αριστερά και της προσφέρουν επιχειρήματα, μέλη κι ευκαιρίες. Αλλά η σύγχρονη ιστορία, κατά κανόνα το διαψεύδει… Οι γέρικες αλεπούδες το είχαν αντιληφθεί αυτό, εξ ου απέβλεπαν στη διαμόρφωση ενός ομαλού κοινοβουλευτικού βίου, όσο ξενέρωτο κι αν ηχούσε αυτό στα αμφιθέατρα και τα πηγαδάκια»

Τέλος, και ο κ. Αλέξης Τσίπρας πρέπει να διαβάσει το πολύ καλό κεφάλαιο με τους δύο συνδικαλιστές αριστερούς που συναντώνται στο ντελικατέσεν. Ή έστω, αφού δεν έχει χρόνο, ας ρίξει μια ματιά στο συμπέρασμα: «Δεν χρειάζεται εικονική καταστροφολογία ο αριστερός πολίτης για να κινητοποιηθεί. Αν πέσει σ’ αυτή την παγίδα, τότε γίνεται εύκολα βορά της κάθε ρητορείας, που μπορεί πλέον να μην είναι καθόλου αριστερή – αρκεί να είναι καταστροφολογική».

Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε διαβάσει το βιβλίο πριν από την εκδήλωση, δεν θα μιλούσε περί Λωρίδας της Γάζας μετά την εκδήλωση. Διότι, αν υπάρχουν καταστάσεις Γάζας, τότε ορθώς τα «παιδάκια με τα μαύρα» μπαίνουν σε λογικές ιντιφάντα και πετούν πέτρες και μολότοφ στους κατακτητές. Ετσι, όπως λέει και ο κ. Κάσδαγλης, «η αριστερά πέφτει στην παγίδα και γίνεται βορά κάθε καταστροφολογικής ρητορείας». Η αριστερά οφείλει να ανακαλύψει εκ νέου το άριστο μέτρο. Το ότι υπάρχει αστυνομική αυθαιρεσία στους δρόμους και αστυνομική βία έναντι των μεταναστών το γνωρίζουμε όλοι. Τα κόμματα (όχι μόνο της αντιπολίτευσης) πρέπει να επισημαίνουν το πρόβλημα, να στηλιτεύουν την αυθαιρεσία, αλλά δεν θα το λύσουν μόνα τους στο δρόμο. Πολιτική σημαίνει η εκλογίκευση της κρατικής λειτουργίας, διά πολιτικών μέσων, όχι διά του τσαμπουκά στα όργανα του κράτους.

Το χιλιοειπωμένο μαράζι, όμως, μεγαλώνει. Αν σταμάτησαν να διαβάζουν και οι αριστεροί, ποιος διαβάζει σ’ αυτόν τον τόπο;

Written by apostolosathinaios

Νοέμβριος 6, 2009 at 14:19

Αναρτήθηκε στις Πολιτικά

Tagged with ,