Λόγοι της Αγοράς

Ο Απόστολος ο Αθηναίος μονολογεί…

Archive for Ιανουαρίου 2009

Το τέλος της Ρωσίας;

2 Σχόλια

Έγραφα προ καιρού για το μέλλον της Οικονομίας του Κωλόμπαρου (όρος του  La Ivolution– Ευχαριστώ!) που έχουν στήσει οι καθ’ημάς Ολιγάρχες, παρατηρώντας ότι η πτώχευσή μας είναι πλέον κάτι περισσότερο από πιθανή.

Έγραφα όμως επίσης ότι σ’αυτό το μονοπάτι δεν θα είμαστε μόνοι μας. Στην τελική, η ξεφτίλα θα είναι μοιρασμένη.

Ένα ενδιαφέρον αρθράκι του Yuri Afanasiev (21.01.2009) από το democracy.net, μου θύμισε ποιοι είναι οι πλησιέστεροι συγγενείς μας (και αρχηγοί της φαμίλιας μάλιστα) σε οικονομική οργάνωση (ήγουν σε διαφθορά, μίζες, διαπλοκή κράτους-εκκλησίας-μαφίας μ’όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, εθνικιστικούς παροξυσμούς για φερετζέ κ.λπ.), και ότι ό,τι κινδυνεύουμε να υποστούμε εμείς, αυτοί έχουν αρχίσει ήδη να το λούζονται…

Βλέπεις, αυτοί ως γνήσιοι πατριάρχες του είδους έχουν ήδη κυβέρνηση τον ΛΑΟΣ και πορεύονται αναλόγως.

Γράφει ο Afanasiev για την Ρωσία του αύριο, ότι με την παρούσα της πορεία είναι καταδικασμένη σε καταστροφή -όχι μόνον πολιτική και οικονομική, αλλά και πολιτιστική:

«But the financial and economic crisis radically changes an already oppressive situation. It reveals the fragility of the Putin regime’s strategy, and his means of governing.

Rather than revenues from oil and gas flowing in as usual, capital is flowing out. Production is dropping, unemployment is growing. Unresolved problems of health, education and housing have been drastically aggravated. With oil prices below the $70 that was allowed for in the budget, the government will have to wring money out of the population, as the reserve fund and the gold supply is not going to last long.

How is the regime going to manage to do this while maintaining its strategy of facing down the West and America? How can the population be controlled, when 40% live in poverty, and 15-20% of this 40% are practically beggars? More than 60% of our fellow citizens live in small towns and villages. It is there, on the social periphery, that paternalistic attitudes are most entrenched. This population is almost totally lacking in the material or spiritual resources, or the social means to change its position and lift itself out of its chronic depression.

This chaotic mass of people is the bedrock of our corruption. This is inevitable, constantly driven back into poverty as it is , swelling the ranks of the unemployed, lacking all political organization, sustained by none of the structures of a civil society.

Corruption is increasing almost exponentially. It dominates almost all sectors of society and all levels of power, including (so we are being told) the highest  levels, headed by the president and prime minister. It is one of the most destructive consequences of the lack of structural and functional differentiation in contemporary public life.

Movement means life, as we all know. Today’s «God, Tsar and Motherland» personified by Putin asks us to agree that morning gymnastics Russian-style («rising from our knees» to drums and fanfares) means movement, life. And everyone believes them. They go through the motion of those morning gymnastics. Keeping their clenched fist in their pocket. Ready to beat up anyone who falls down.

But we’re going to fall down – and we’ll fall down together.

If we go on like this we will very soon bring about the end of the cultural and historical phenomenon that is still known as Russia

Ολόκληρο το κομμάτι εδώ. Διαβάστε το, είναι ενδιαφέρον.

Advertisements

Written by apostolosathinaios

Ιανουαρίου 28, 2009 at 13:28

Ραδιενέργεια, ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και η… παθογένεια ενός συστήματος

leave a comment »

 Ο Φυσικός Έρνεστ Ράδερφορντ και ο Χημικός Φρέντερικ Σόντυ συνεργάστηκαν στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ του Καναδά (τότε ακόμη Βρετανική Αυτοκρατορία) μόλις για κάτι λιγότερο από τρία χρόνια (1900-1903). Μέσα σ’αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα όμως, έστησαν την βάση ολόκληρης της Επιστήμης της Ραδιενέργειας (και στο φυσικό και στο χημικό της μέρος), παρέδωσαν το μαθηματικό μοντέλο που περιγράφει τις πυρηνικές μετατροπές των ραδιενεργών στοιχείων, απέδειξαν το λάθος του εξηγητικού μοντέλου του ζεύγους Κιουρί για το φαινόμενο της Ραδιενέργειας  και ,με μια σειρά από μεγαλοφυή πειράματα, απέδειξαν ότι το παλαιό όνειρο της Αλχημείας, η Μεταστοιχείωση -η μετατροπή δηλαδή ενός στοιχείου σ’ένα άλλο- είναι πράγματι εφικτή. Ο δεύτερος, θεωρώντας ιδιαίτερα σημαντική υπόθεση την ερμηνεία του νέου αυτού επιστημονικού κλάδου και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή του με την κοινωνία, προχώρησε στα επόμενα χρόνια στην συγγραφή πλήθους εξηγητικών εκθέσεων, σε ομιλίες (ανάμεσά τους και μια προφητική το 1912, κατά την οποία προέβλεψε τα ατομικά όπλα), καθώς επίσης και στην έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «Interpretation of Radium» (1909).

Το βιβλίο αυτό του Σόντυ αποτέλεσε πηγή εμπνευσης για τον διάσημο τότε συγγραφέα «Επιστημονικών Ρομάντσων» (ο όρος Science Fiction δεν υπήρχε ακόμη) H.G. Wells για να συγγράψει το 1913 το μυθιστόρημά του «The World Set Free« (ελεύθερο κατέβασμα από το Project Gutenberg). Όπως συμβαίνει συχνά με τα έργα του Wells και αυτό το έργο κινείται κάπου ανάμεσα στο μυθιστόρημα και το πολιτικό/κοινωνικό μανιφέστο. Ο συγγραφέας, γνωστός σοσιαλιστής (αλλά και μη-μαρξιστής) και ενεργός ειρηνιστής, ξοδεύει όλο το πρώτο κεφάλαιο του έργου του για να δώσει στον αναγνώστη τις απόψεις του για την σχέση ανάμεσα στην εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους, την εξέλιξη των κοινωνιών και την επίδραση επιστημονικής εξέλιξης σ’αυτήν την εξέλιξη. Κι όπως συνέβη πολλές φορές με τα έργα του Wells και αυτό το έργο θα ήταν σε πολλά του σημεία προφητικό: Ο Παγκόσμιος Πόλεμος πράγματι συνέβη (και μέγιστο μέρος του δεύτερού του επεισοδίου πράγματι πολεμήθηκε στον αέρα), η Ραδιενέργεια πράγματι τιθασεύτηκε ως ενεργειακή πηγή με την ανακάλυψη της αλυσιδωτής πυρηνικής διάσπασης (και πράγματι αυτή η ανακάλυψη έλαβε χώρα το 1932-1933, στο χρονικό σημείο που την προέβλεψε o Wells- ο δε πατέρας της ανακάλυψης, Φυσικός Leo Szilard αναφέρει στην πατέντα της ανακάλυψής του αλλά και στ’απομνημονεύματά του το συγκεκριμένο βιβλίο του Wells ως… πηγή εμπενευσης!), και -φυσικά- η ατομική βόμβα έγινε πραγματικότητα.

Παρά τις καταπληκτικές προβλέψεις του στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα όμως, το βιβλίο αποτυγχάνει πλήρως στην μόνη ίσως πολιτική του πρόβλεψη… Ο συγγραφέας θεωρούσε ότι μετά τις πρώτες επιδείξεις της καταστροφικότητας της νέας βόμβας (που de facto κάνει κάθε απόπειρα άμυνας εναντίον της μάταιη), το ανθρώπινο είδος θα λειτουργούσε ορθολογικά, καταργώντας και αυτήν την έννοια του πολέμου, καταργώντας τα παλαιά κράτη και πολιτικο-οικονομικά συστήματα, και προχωρώντας άμεσα στην δημιουργία ενός παγκόσμιου σοσιαλιστικού κράτους (Νέο Κράτος-New State). Κάτι τέτοιο δεν συνέβη μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, και είναι ακόμη και σήμερα πολύ μακριά απ’το να συμβεί.

Οι κύριοι λόγοι της αποτυχημένης αυτής πρόβλεψης ενός κατά τ’άλλα προφητικότατου έργου είναι για τον γράφοντα δυο.

Ο πρώτος είναι ότι ο συγγραφέας ήταν σε θέση να προβλέψει την αλυσιδωτή αντίδραση, αλλά όχι και τον μηχανισμό με τον οποίο θα είναι αυτή εφικτή (τα νετρόνια ήταν ακόμη άγνωστα). Ως εκ τούτου, καταφεύγει υποχρεωτικά σε μια ιστορική αναλογία: η παραγωγή ενέργειας από την διάσπαση ατομικών πυρήνων θα είναι φτηνή στο μέλλον και θα έχει την διάδοση και την ταχύτητα διάδοσης -αλλά και αναλογικά τα ίδια κοινωνικά παρεπόμενα- με αυτές που είχε κάποτε η επανάσταση του ατμού… Σύντομα κάθε κράτος θα έχει ατομική ενέργεια (και βόμβες) προβλέπει ο συγγραφέας, ώστε η ύπαρξη αυτή καθεαυτή του παλαιού τύπου κράτους θα είναι αυτομάτως από μάταια έως επικίνδυνη. Η επιστημονική γνώση της εποχής έκανε αδύνατη την πρόβλεψη, ότι – αντιθέτως- η παραγωγή ατομικής τεχνογνωσίας και εγκαταστάσεων θα προέκυπταν τόσο ακριβές ώστε να είναι προσιτές μόνον στις παλαιές Αυτοκρατορίες, προσθέτοντας μάλλον παρά αφαιρώντας στην ισχύ τους. Το γεγονός δε ότι η ύπαρξη της βόμβας καθιστά τους πολέμους ανάμεσα σ’αυτές τις Αυτοκρατορίες αδύνατους, σημαίνει μάλλον αύξηση του αριθμού των πολέμων παγκοσμίως, μια που οι γεωπολιτικές συγκρούσεις θα λύνονται πλέον μόνον από πολλαπλούς μικροπολέμους των δορυφόρων-συμμάχων-βασσάλων κ.λπ. .

Τον δεύτερο λόγο της αποτυχίας των πολιτικών του προβλέψεων, τον δίνει αθελά του ο ίδιος ο H. G. Wells, εντοπίζοντας ταυτόχρονα μια από τις σημαντικότερες αντιφάσεις του συστήματος. Γράφει:

«While almost all the material and methods of life had been changing rapidly and were now changing still more rapidly, the law-courts and the legislatures of the world were struggling desperately to meet modern demands with devices and procedures, conceptions of rights and property and authority and obligation that dated from the rude compromises of relatively barbaric times. The horse-hair wigs and antic dresses of the British judges, their musty courts and overbearing manners, were indeed only the outward and visible intimations of profounder anachronisms. The legal and political organisation of the earth in the middle twentieth century was indeed everywhere like a complicated garment, outworn yet strong, that now fettered the governing body that once it had protected.»

«It must always be remembered that the political structure of the world at that time was everywhere extraordinarily behind the collective intelligence. That is the central fact of that history. For two hundred years there had been no great changes in political or legal methods and pretensions, the utmost change had been a certain shifting of boundaries and slight readjustment of procedure, while in nearly every other aspect of life there had been fundamental revolutions, gigantic releases, and an enormous enlargement of scope and outlook. The absurdities of courts and the indignities of representative parliamentary government, coupled with the opening of vast fields of opportunity in other directions, had withdrawn the best intelligences more and more from public affairs. The ostensible governments of the world in the twentieth century were following in the wake of the ostensible religions. They were ceasing to command the services of any but second-rate men. After the middle of the eighteenth century there are no more great ecclesiastics upon the world’s memory, after the opening of the twentieth no more statesmen. Everywhere one finds an energetic, ambitious, short-sighted, common-place type in the seats of authority, blind to the new possibilities and litigiously reliant upon the traditions of the past.»

Το δε πρόβλημα που βλέπει ο συγγραφέας στον κόσμο του 1913 είναι ακόμη μαζί μας, υπαρκτότατο τώρα όσο και τότε -ίσως και περισσότερο… Η πολιτική μας δομή αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις της συλλογικής νοημοσύνης της ανθρωπότητας. Ζούμε στον 21ο αιώνα μ.Χ., πρακτικά σ’ένα σύστημα διακυβέρνησης (το κράτος των δικηγόρων το αποκαλεί ο Wells), του οποίου οι βασικές έννοιες καθορίστηκαν στα χρόνια της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να μπαλώνουμε -ξανά και ξανά- για να μην καταρρεύσει.

«Μα γιατί δεν θέλει να στεριώσει;» ρωτά αφελώς ο πολιτικάντης (και ο οικονομολόγος συχνά, πολύ συχνά κι ο μάνατζερ).

Μα γιατί είναι τέτοια και τραγικότατη η αντίφασή του: Στόχος του συστήματος είναι η συνεχής βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων του (Ανάπτυξη θέλουν να το λένε…), η οποία επιτυγχάνεται μόνον με δυο τρόπους: νέες πηγές προς λεηλασία ή νέες τεχνολογίες προς αποτελεσματικότερη λεηλασία. Κατά προτίμηση και τα δύο… Τι γίνεται όμως όταν το μεν πρώτο γίνεται πλέον προβληματικό λόγω του γεγονότος της παγκοσμιοποίησης του συστήματος, το δε δεύτερο ξεπερνά ταχύτατα τις κυβερνητικές ικανότητες του συστήματος(για την ακρίβεια τον ίδιο τον ορισμό των λέξεων κυβέρνηση-ιδιοκτησία); Τι γίνεται όταν οι «αλήθειες» του συστήματος διαψεύδονται με μεγαλύτερη ταχύτητα από εκείνην της παραγωγής τους, και το μέγεθος, η πολυπλοκότητα, και η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας ξεπερνούν κατά πολύ την δυνατότητα του συστήματος να παράξει μηχανισμούς ελέγχου της πληροφορίας; Με απλούστερα λόγια, τι γίνεται όταν οι νόμοι του συστήματος είναι ήδη παλαιοί και αναχρονιστικοί προτού ακόμη ψηφιστούν;

Δηλαδή: ο Πόλεμος εξακολουθεί να υπάρχει σ’ έναν κόσμο που υπάρχουν ατομικά (και βιολογικά) όπλα, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που υφίσταται ακόμη η έννοια πνευματική ιδιοκτησία σ’ έναν κόσμο που υπάρχει το Διαδίκτυο.