Λόγοι της Αγοράς

Ο Απόστολος ο Αθηναίος μονολογεί…

Archive for Δεκέμβριος 2008

Οι καλοί confoederati…

with one comment

… έχουν πάντα έναν αξιοπρόσεκτο εχθρό στο ψυγείο, να’χουν (τρόπο να συνεχίσουν) να τρώνε αν πλακώσουν καιροί χαλεποί κι αγελάδες ισχνές.

Στο προηγούμενο ποστ αναφερόμουνα στην ανάγκη του ελλαδικού κράτους να εγκαταστήσει πολύ απολυταρχικότερες δομές και ταχύτερα από τα άλλα κράτη της Δύσης. Λογικόν. Σε λίγο καιρό και νόμιμον, και άρα ηθικόν…

Ένας καπιταλισμός παρασιτικός στηριγμένος εδώ και 150 χρόνια στο σπαθί του Κλέφτη και την διαπλοκή αυτού με το τακούνι και το μπαστούνι του βουλευτή (και την παρεοκρατία που αυτά τα δυο συνεπάγονται)…

Ένας καπιταλισμός που ζει με δάνεια (και κοινοτικά πακέτα) που ποτέ δεν ξεπληρώνει…

Ένας καπιταλισμός υδροκέφαλος, με μηδενική παραγωγική βάση και 100% εξαρτημένος από ξένες πηγές και κεφάλαια, που διατηρεί τις νενομισμένες αξίες των τίτλων της ελίτ του αναχρηματοδοτώντας τες από τον δημόσιο κορβανά, τον τραπεζικό δανεισμό και τις τουριστικές υπηρεσίες (κοινώς ένας καπιταλισμός του οποίου οι ηγήτορες είναι μόνον φούσκες και επιβιώνουν ως ηγήτορες μόνον λεηλατώντας)…

Ένας καπιταλισμός που μπορεί να προσφέρει ως μόνα οράματα στην νέα του γενιά τη λαμογιά, τον διορισμό στο δημόσιο και το… άνοιγμα καφέ-μπαρ (ή κωλόμπαρου για όσους έχουν τολμηρό επιχειρηματικό πνεύμα)…

        … είναι ένας καπιταλισμός που θα χτυπηθεί άγρια από την θύελλα που έρχεται.

Εαν δε αυτός ο καπιταλισμός τυγχάνει να είναι βάτραχος σε εκείνην την περιοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου που πήραν να τσακώνονται οι ιπποπόταμοι: γείτων και φίλος άσπονδος του Τούρκου στρατοϊσλαμοκαπιταλιστή, του Σέρβου μαφιοζοναζί, του Βούλγαρου μαστρωποτραπεζίτη, του Κοσσοβάρου ναρκοοπλομεσάζοντα – βατράχια όλοι μαζί στην λίμνη που πατάνε κι αξιώνουν θέσεις και οφίτσια και οι Τσάροι και οι Κάιζερ …

        … τότε οι επιλογές του καπιταλισμού αυτού είναι απελπιστικά λίγες:

Καταστολή εντός και εξοπλισμοί εκτός.

Η παλιά και δοκιμασμένη συνταγή.

Δυστυχώς θα πτωχεύσουμε…

Αλλά δεν χρειαζεται ανησυχία αγαπητοί μου συμπολίτες. Δεν θα είμαστε μόνοι σ’αυτό μας το μονοπάτι. Τουλάχιστον όχι για πολύ.

Advertisements

Written by apostolosathinaios

Δεκέμβριος 17, 2008 at 14:21

(A)Πολιτική Βία, ή ο Εσωτερικός Πόλεμος revisited

10 Σχόλια

Δεδομένο α’: Το Σύστημα έχει προ πολλού μπει στην φάση της αυτο-λεηλασίας του. Η δυνατότητά του να κρατά ψηλά τις πλασματικές αξίες των τίτλων που συντηρούν τον πλούτο των προνομιούχων ελίτ του, ασκώντας λεηλασία κυρίως στον «τρίτο κόσμο» και στην πλανητική βιόσφαιρα υπερχρησιμοποιήθηκε και κάηκε ως στρατηγικό χαρτί. Ούτε η λεία από την μαύρη εργασία (εντός και εκτός), αλλά ούτε και η κλοπή των φυσικών πηγών είναι σε θέση να υποστηρίξουν τον νενομισμένο πλούτο των ελίτ…

Δεδομένο β’: Ο αυτο-κανιβαλλισμός του Συστήματος δημιουργεί αποκλεισμό και δυσαρέσκεια στις ίδιες τις μάζες που αποτελούν την βάση του. Ό,τι υπήρχε σε συσσωρευμένο (διάβαζε δημόσιο) πλούτο εκποιήθηκε ως σκραπ, και μαζί του εκποιήθηκε αυτή καθεαυτή η έννοια του Κράτους. Το μόνο που απέμεινε προς λεηλασία στο εσωτερικό του Συστήματος (Δυτικού τε και Ανατολικού) είναι το κάποτε περιφρονούμενο πενηνταράκι του αθλίου. Το δε Κράτος είναι πλέον ανοικτά ιδιωτικό… Αυτό συνεπάγεται de facto την αυτοακύρωση του ρόλου του ως διαπραγματευτή και ενδιάμεσου (διάβαζε νταβατζή…). Η δε δυσαρέσκεια δεν μπορεί πια ν’αντιμετωπιστεί με τα δωράκια του Κέυνς…

Δεδομένο γ’: Η λεηλασία -εσωτερική και εξωτερική- οφείλει να ενταθεί με όποιο τίμημα, ειδεμή το Σύστημα θα διαλυθεί σύντομα εις τα εξ ων συνετέθη. Στο μεν εξωτερικό, αυτό σημαίνει μεγιστοποίηση της εμπλοκής σε θερμούς πολέμους: η δυνατότητα των παλαιών καλών proxy συγκρούσεων ν’αποφέρουν λεία δεν επαρκεί για να στηρίξει ούτε τα δυτικά «σοσιαλιστικά» κράτη της καπιταλιστικής φιλανθρωπίας, ούτε και τ’ανατολικά του πολεμικού καπιταλισμού.  Στο εσωτερικό, αυτό σημαίνει το Κράτος σε θέση κουρσάρου των ισχυρών: Οι κρατικές δομές -που πάντα είχαν πρωταρχικό τους μέλημα την υπεράσπιση των ελίτ, και την νομιμοποίηση τους- είναι πλέον και στο εσωτερικό πρωταρχικά πολεμικές δομές στα πλαίσια του εσωτερικού πολέμου

Δεδομένο δ’: Ειδικά επί του εδάφους του δυτικού κόσμου (των ΗΠΑ, αλλά και της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένων), η διαδικασία είναι κατά πολύ δυσκολότερη απ’ό,τι στην Ρωσία και την Κίνα. Απαιτεί ιδιαίτερη ρητορική που θα αναπτύσσει τους οικονομικούς κινδύνους, αλλά και τα πάμπολλα παραδείγματα κινδύνων για την δημόσια τάξη και ασφάλεια, που θα απειλούν, όχι την ελίτ φυσικά, αλλά αυτήν και μόνον την μικροαστική τάξη. Ειδικά επί του εδάφους του δυτικού κόσμου, για να στηθεί η εσωτερική απόλυτη βία της εξουσίας χρειάζεται η «πρόκληση» της τυφλής βίας των απολιτίκ.

Αν αυτή η πορεία είναι κοινή για ολόκληρη την Δύση, η Ελληνική Δημοκρατία είναι αυτή που για πλήθος λόγων βιάζεται να εγκαταστήσει τις «νέες» (πανάρχαιες αλήθεια) δομές της κρατικής λεηλασίας. Γι’αυτόν τον λόγο στην Ελλάδα είναι ανοικτά μέρος της κρατικής πολιτικής ο εμπρησμός, η προβοκάτσια, η επιθετικότητα, και η συνεχής ταπείνωση των πλέον σημαντικών-κινητικών-ενεργών ή και ευαίσθητων ομάδων των πολιτών. Από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (που επίτηδες αυτοσαμποταριζόταν και αυτοακυρωνόταν, ώστε να ενθαρρύνει τις αντιδράσεις), στην «βίαια ζαρντινιέρα» της Θεσσαλονίκης, στα απανωτά σκάνδαλα, στις επιχειρήσεις περικύκλωσης των Εξαρχείων,  στην δολοφονία του Γρηγορόπουλου, το ζητούμενο ήταν ένα: πρώτα η συστηματική καλλιέργεια και κατόπιν η ΕΚΡΗΞΗ της οργής.

Όσο οι μαχητές των δρόμων εξακολουθούν την σύγκρουσή τους με τις ελλαδικές δομές (ή τις γαλλικές, ή τις γερμανικές…), χωρίς πολιτικό πρόγραμμα, χωρίς δομημένο λόγο, και χωρίς σαφείς στόχους, τόσο θα αγκαλιάζουν και θα ενισχύουν σοβαρά το νέο κρατικό δόγμα για το μέλλον. Η Ελλάδα, στρατηγικά τοποθετημένη μεταξύ Ανατολής και Δύσης, έχει κάτι να προσφέρει, στον εαυτό της πρώτα, τα Βαλκάνια και τον Κόσμο μετά.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να το έχει πρώτα βρει η ίδια…

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη πολιτικού Λόγου: Η αντιπρόταση στις προτάσεις των ραδιούργων και μυστικοσυμβούλων Ανατολής και Δύσης.

Written by apostolosathinaios

Δεκέμβριος 8, 2008 at 15:57

Το Παιχνίδι παραχόντρυνε… Και θα συνεχίσει να χοντραίνει.

leave a comment »

Σε παλαιότερο ποστ επιχειρούσα μια ιστορική προσέγγιση της γεωπολιτικής σύγκρουσης που έμεινε γνωστή με το όνομα Μεγάλο Παιχνίδι. Κύρια θέση του ποστ εκείνου ήταν ότι το Παιχνίδι αποτελούσε -και αποτελεί- νομοτελειακό αποτέλεσμα της γεωπολιτικής πραγματικότητας και της ιστορικής εξέλιξης. Η Ρωσία είναι ότι είναι επειδή βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, και κάνει ό,τι κάνει επειδή όποια άλλη επιλογή θα ήταν για την ίδια απλώς χειρότερη. Αντιστρόφως, η εκάστοτε δυτική δύναμη που αντιμάχεται την έξοδο της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες, εμπλέκεται σ’αυτήν την αμφίβολη και ενεργοβόρα σύγκρουση διότι κάθε απόπειρα απομάκρυνσης εν τέλει αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ενεργοβόρα και επικίνδυνη από αυτήν καθ’εαυτήν την εμπλοκή. Μια Ρωσία που απλώς θα αποδεχόταν την κυριαρχία της Δύσης στην Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό, θα ήταν μια χώρα με ημερομηνία λήξεως: καταδικασμένη στην υπανάπτυξη, περικυκλωμένη, και βασισμένη πλήρως για την επιβίωσή της στην καλή θέληση (ή τις διαφωνίες) των δυτικών δυνάμεων. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στα πρόσφατά μας χρόνια λέει αυτήν την ιστορία: η αποδοχή από την Σοβιετική Ένωση του Λενινιστικού δόγματος εξήγησης σχετικά με τον ιμπεριαλισμό και -κατά συνεπαγωγή- η απόσυρσή της από το Μεγάλο Παιχνίδι είχαν συντριπτικές συνέπειες για την εσωτερική της οικονομία, ενώ απάλλαξαν το δυτικό στρατόπεδο από μια σημαντική πίεση. Η βεβιασμένη (σχεδόν πανικόβλητη) επανείσοδος στον αγωνιστικό χώρο με την εισβολή στο Αφγανιστάν συνέβη πολύ αργά.

 Παρομοίως, μια Δύση που θα παραχωρούσε αμαχητί την Ανατολική Μεσόγειο και την Υποήπειρο στην ρωσική επιρροή θα’ταν μια αποβιομηχανοποιούμενη οντότητα, με συνεχώς συρρικνούμενη την οικονομική της δυναμικότητα λόγω προβληματικής πρόσβασης σε πηγές και αγορές. Ειδικά για την δυτική Ευρώπη (που είναι χαρακτηριστικά φτωχή σε πηγές, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της ήδη από τα χρόνια των Σταυροφοριών), αυτό θα αποτελούσε πρωτοφανές πισωγύρισμα περίπου 600 ετών, στην προαποικιακή εποχή, και θα έφερνε σχεδόν μαθηματικά την υποδούλωσή της (φανερή ή όχι δεν έχει πρακτική σημασία) στην Ρωσία.

Το Μεγάλο Παιχνίδι είναι γεωπολιτική αναγκαιότητα. Και δεν πρόκειται να σταματήσει, παρά μόνον στην υποθετική περίπτωση της απόλυτης εξοντώσεως ή υποδουλώσεως μιας εκ των δύο πλευρών. Και οι κύριες στοχεύσεις των αντιπάλων ιμπεριαλισμών και, κατά συνέπεια, τα κύρια μέτωπα της σύγκρουσης παραμένουν σταθερά δεδομένα μέσα στον χρόνο: Ανατολική Μεσόγειος, Αφγανιστάν και Πακιστάν, εν τέλει Ινδία. Αυτά που δεν παραμένουν σταθερά δεδομένα μεσ’ τον χρόνο, αλλά είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα μεγέθη είναι η σφοδρότητα της σύγκρουσης και η αμεσότητα της εμπλοκής των πρωταρχικών παιχτών: το πόσο ανοιχτά πολεμική θα είναι η αναμέτρηση, και το πόσο οι εκάστοτε δύο αντιμαχόμενες αυτοκρατορικές δομές θα προχωρήσουν σε ανάπτυξη δικών τους δυνάμεων στην περιοχή, (επανα)καθορίζονται κάθε φορά ανάλογα με πληθώρα παραγόντων οικονομικών και πολιτικών (χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι ο καθορισμός γίνεται επί μηδενικής βάσεως…Τουναντίον!).

 

Κατά την ιστορικά κύρια φάση του Μεγάλου Παιχνιδιού, αυτήν ανάμεσα στην Βρετανική Αυτοκρατορία και την Ρωσία (κατά τον 19ο αιώνα), και οι δύο πλευρές κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για τη διατήρηση αυτών των δυο μεγεθών όσο πιο κοντά στο μηδέν ήταν δυνατόν.Και το Λονδίνο και η Μόσχα αντιλαμβάνονταν ότι μια καθαρή νίκη στο Παιχνίδι θα εξασφάλιζε αυτόματα, για τον μεν νικητή απόλυτο πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων δυνάμεων, για τον δε χαμένο απλά την ανυπαρξία. Η επίτευξη όμως αυτού του καθαρού αποτελέσματος στην Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια απαιτούσε ολικό πόλεμο, που κινδύνευε μάλιστα μετά την έναρξή του να αποδειχθεί ατελείωτος. Η μεν Μόσχα έκρινε ότι θα μπορούσε να περιμένει καλύτερες μέρες, το δε Λονδίνο αποφάσισε να επαναπαυθεί στην βιομηχανική ανάπτυξη που του χάριζαν απλόχερα οι πηγές και οι αγορές των αποικιών. Το Παιχνίδι έγινε θέμα των ντόπιων αντιπροσώπων των δυο Αυτοκρατοριών, και η σύγκρουση λάμβανε χώρα κυρίως μέσω διπλωματών, κατασκόπων, ανταρτών, σαμποτέρ, προβοκατόρων, τραπεζών, εταιριών -με αποφυγή όσο δυνατόν εκτεταμένων και μακροχρόνιων συγκρούσεων, αιματοχυσιών και ανάπτυξης ταυτόχρονα βρετανικών και ρωσικών στρατευμάτων.

 

Το Μεγάλο Παιχνίδι ήταν σύγκρουση που διεξαγόταν έτσι διότι το κόστος που απαιτείτο για την ολική νίκη σ’αυτό, καθώς  και το ρίσκο της πιθανής ήττας ήταν τεράστια, ενώ οι πολιτικές και οι οικονομικές συνθήκες δεν δικαιολογούσαν σε καμμία περίπτωση την ανάληψη αυτού του κόστους και αυτού του ρίσκου από κανέναν από τους αντιμαχόμενους. Η Βρετανία είχε πλεονέκτημα σαφές από την μη κατάληξη της σύγκρουσης και άρα κανέναν λόγο να επιδιώξει την βίαια λύση, ενώ η τσαρική Ρωσία μπορούσε με σχετική ασφάλεια να εκτιμά ότι αυτή καθ’εαυτή η ύπαρξή της θα απειλείτο περισσότερο από έναν ανοικτό πόλεμο με το Λονδίνο, παρά από την χρόνια υπανάπτυξη που προκαλούσε η έλλειψη εξόδου στις «θερμές θάλασσες». Σήμερα βέβαια γνωρίζουμε ότι ο υπολογισμός αυτός αποδείχτηκε λανθασμένος στην βάση του: οι εξαθλιωμένοι του εσωτερικού μ’ένα μικρό γερμανικό σπρώξιμο ήταν δυνητικά  πιο θανάσιμος εχθρός από τους υπερχορτάτους του Μπάκιγχαμ. Αλλά όταν η τσαρική κυβέρνηση σχεδίαζε βάσει αυτού του συλλογισμού, αυτός έμοιαζε απολύτως σωστός.

 

Οι εποχές όμως αλλάζουν. Και τα παιχνίδια επίσης…

 

Το Μεγάλο Παιχνίδι στην Κεντρική Ασία (κι όχι μόνο) γίνεται ολοένα και βιαιότερο. Η παλιά τακτική της αποφυγής των εκτεταμένων συγκρούσεων έχει εν πολλοίς αντικατασταθεί από ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις, ήδη από την σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ, φυσικός διάδοχος της Βρετανίας στην περιοχή, έδειξαν για καιρό ότι μένουν πιστές στο διπλωματικό δόγμα των Λόρδων και αποφεύγουν την απευθείας ανάμειξη, μόνο και μόνο για να χωθούν στο τέλος το ίδιο βαθειά με τους Ρώσους σε μια εισβολή στο Αφγανιστάν επί Μπους του Β’. Οι κάποτε χειρουργικές τρομοκρατικές ενέργειες – προβοκάτσιες, που’χαν στόχο την υποδαύλιση μίσους, είτε ανάμεσα στις ντόπιες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες, είτε ανάμεσα στους ντόπιους και την αντίπαλη αυτοκρατορία, αντικαθίστανται γοργά από μαζικές τρομοκρατικές πράξεις με εκατοντάδες νεκρούς κάθε φορά. Οι δε επαναστάσεις, ταραχές, και μικροεμφύλιοι της περιοχής γίνονται φαινόμενα συχνότερα, μακρύτερης διάρκειας, και πολύ μεγαλύτερων αριθμών θυμάτων. Και οι δυο πλευρές έχουν αφήσει στην άκρη τα γάντια του τζέντλεμαν όσον αφορά την Κεντρική Ασία και την Υποήπειρο και χτυπιούνται με μανία.  Σχεδόν σαν να έχει γίνει ξαφνικά αμελητέο το κόστος ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου… Ή μήπως έχει όντως γίνει;

 

Προ δύο μηνών έπεσε στα χέιρα μου ένα ενδιαφέρον κείμενο του Λόρεν Γκόλντνερ με τίτλο «Το πλασματικό κεφάλαιο για αρχαρίους: Ιμπεριαλισμός, «Αντιϊμπεριαλισμός» και η διαρκής επικαιρότητα της Ρόζα Λουξεμπουργκ», το οποίο το θεώρησα ιδιαίτερα διαφωτιστικό για τα πολιτικά συμβαίνοντα των τελευταίων τριάντα ετών. Το κείμενο αυτού του ποστ γραφόταν, όταν ανακάλυψα το ίδιο κείμενο μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον visqom@yahoo.com και αναρτημένο στο Indymedia, καθώς επίσης και στο ιστολόγιο του Χρίστου Μόρφου. Το κείμενο αυτό αποτελεί από μόνο του -αν και δεν ήταν αυτός ο στόχος του συγγραφέα του- μια πολύ καλή απάντηση στις ερωτήσεις: «Γιατί χόντρυνε τόσο το Μεγάλο Παιχνίδι;» και «Γιατί θα συνεχίσει να χοντραίνει;» Διαβάστε το! Βέβαια υπάρχει μια ακόμη ερώτηση κλειδί που απαιτεί απάντηση -επειγόντως:

«Μέχρι ποίου σημείου θα επιτρέψουμε στο Παιχνίδι να χοντρύνει;»

Written by apostolosathinaios

Δεκέμβριος 5, 2008 at 18:05