Λόγοι της Αγοράς

Ο Απόστολος ο Αθηναίος μονολογεί…

Archive for Οκτώβριος 2008

Προσεγγίζοντας το Μεγάλο Παιχνίδι…

3 Σχόλια

Η σύγκρουση στην Γεωργία δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν προσχεδιασμένη από καιρό, και δεν αποσκοπούσε, παρά ελάχιστα μόνον, σ’αυτόν καθ’εαυτόν τον χώρο αυτής της τέως σοβιετικής δημοκρατίας. Ο σκληρού τύπου πολεμικός καπιταλισμός του Κρεμλίνου επιθυμούσε να στείλει ένα ευανάγνωστο μήνυμα προς όλους τους ενδιαφερόμενους αποδέκτες, έχοντας ήδη εξασφαλίσει την μη αντίδραση των δυνάμει αντιπάλων του: Οι μεν ΗΠΑ βαθειά βυθισμένες στην κρίση που έχτισαν 20 χρόνια ηλίθιου τυχοδιωκτισμού, η δε ΕΕ εθισμένη στην αβουλία και την μαλθακότητα που γέννησαν 60 χρόνια προστασίας, ανάπτυξης (στη Δύση) και υπανάπτυξης (στην Ανατολή), σταθερά υπό υποτέλεια.
Ειδικά η περίπτωση της ΕΕ αγγίζει τα όρια της τραγικότητας… Διψασμένη για φτηνές πηγές για να χρηματοδοτήσει τις εκρηκτικές ανισότητες μεταξύ των μελών της, βαθύτατα διχασμένη πολιτιστικά και πολιτικά (ακόμη και σε επίπεδο… δήμων), ανίκανη να οικοδομήσει ένα κοινά αποδεκτό πολιτικό (και οικονομικό) σύστημα της προκοπής, πλήρως απορρυθμισμένη (και) χάρις στην δράση ευγενών δωσιλόγων υπηρετούντων και τις δυο εξωτερικές επιβουλές, η Ένωση φαντάζει σήμερα εκτός τόπου και χρόνου. Kαι μαζί με την ένωση, φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου και ολόκληρο το ευρωπαϊκό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Φυσικά, ενώ οι από’δώ πλέουν στο άγνωστο με βάρκα την απελπισία της οικονομικής τους κρίσης, κυνηγώντας φαντάσματα στα όρη του Αφγανιστάν και διαλύοντας Ιράκ και Πακιστάν (μη τυχόν και δυσκολευτούν Ρωσία και Ιράν στην κατάποση…άντε και εις υγείαν!), οι από’κεί ετοιμάζονται πυρετωδώς και μεθοδικότατα. Η μεγάλη διαφορά των δύο πλευρών έγκειται ακριβώς στο στρατηγικό Παράδειγμα που οι ηγεσίες τους αποδέχονται ως ενεργό και εφαρμόζουν: Η μεν ηγεσία του ΝΑΤΟ είναι πεπεισμένη για την «μεταμοντερνικότητα» του σύγχρονου συστήματος και, ως φυσική συνέπεια, για την περίπου αχρηστία της σωσσωρευμένης διπλωματικής και πολεμικής εμπειρίας των τελευταίων 200 χρόνων. Αν και τα υπερατλαντικά «think tanks» είναι σίγουρα σε θέση να διαπιστώσουν ότι αυτήν ακριβώς την «μεταμοντερνικότητα» δεν την συμμερίζονται όλοι οι υπάρχοντες μη δυτικοί κρατικοί οργανισμοί -και για να ακριβολογούμε, τάσσονται οι περισσότεροι εξ αυτών εναντίον της, είτε άμεσα είτε έμμεσα- είναι ωστόσο και αυτά δέσμια της ημιθρησκευτικής τους πίστης ότι αυτή η «μεταμοντερνικότητα» αποτελεί μονόδρομο στην πολιτική και στρατηγική εξέλιξη κάθε κράτους. Ώστε γι’ αυτή την σχολή σκέψης ακόμη κι αν το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα δεν παίζουν με τους κανόνες της Δύσης, αυτό είναι προσωρινό και σημαίνει απλώς ότι εντός αυτών των μορφωμάτων επίκειται μια τουλάχιστον μεγάλη αλλάγη (που φυσικά είτε θα τα εντάξει αυτομάτως στην Δύση, είτε θα δώσει στην Δύση απόλυτο πλεονέκτημα). Και το γεγονός ότι το πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό μπλοκ κατέρρευσε περίπου έτσι δίνει και το ισχυρο επιχείρημα υπέρ αυτής της πεποίθησης.
Φυσικά, η άλλη πλευρά δεν βλέπει τα πράγματα καθόλου έτσι… Και το δικό της Παράδειγμα είναι βγαλμένο από τα παλαιά βιβλία διπλωματίας και πολέμου του 19ου αιώνα -ειδικά εκείνα που οι δυο έννοιες πρακτικά ταυτίζονται. Για τη Μόσχα και το Πεκίνο η χάραξη στρατηγικής είναι θέμα καθαρά παραδοσιακής (γεω-) πολιτικής, η οικονομία είναι κλάδος και μόνον των αυτοκρατορικών μηχανισμών, η θρησκεία (ή η ιδεολογία) είναι απολύτως ενταγμένη στην ανακτορική προπαγάνδα για να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν εντός ή εκτός, και οι ένοπλες δυνάμεις (και οι μυστικές υπηρεσίες ) είναι στην κυριολεξία προέκταση των χεριών του Μονάρχη (ή της Κεντρικής Επιτροπής). Η Αντιπολίτευση όπου υπάρχει είναι μόνον ένα εργαλείο για να ενισχύεται η εικόνα του Ηγέτη και να ξετρυπώνονται οι αντιφρονούντες, ενώ ο Τύπος είναι ή ο βάρδος των κατορθωμάτων του πρίγκηπα (ο ελεχγόμενος), ή η απόδειξη της ξένης συνωμοσίας εναντίον του Έθνους (ο σπάνιος ελεύθερος). 
Το Μεγάλο Παιχνίδι
Περί ιστορίας…
1. Το κυνήγι των θερμών θαλασσών
Το όνειρο -αλλά και η ρεαλιστική αναγκαιότητα- της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για έξοδο στις «θερμές θάλασσες» είναι τόσο παλαιό όσο και η Ρωσία η ίδια. Επιθετικά επεκτατικό στην ξηρά, το ρωσικό κράτος πολύ σύντομα θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της θαλάσσιας εξόδου -πρώτα γενικά και αργότερα ειδικότερα της εξόδου σε θάλασσες που… δεν έχουν την κακιά συνήθεια να παγώνουν. Αν και επεκτεινόμενη διαρκώς σε δυο ηπείρους η Μόσχα δεν είχε καταφέρει το σημαντικότερο: την κυριαρχία σε σημαντικές εμπορικές οδούς. Αυτή η κυριαρχία τον 18ο αιώνα, όταν οι Ρώσοι ήταν στη θέση να την κυνηγήσουν συστηματικά, ήταν ήδη στα χέρια άλλων, και μπορούσε να αποσπαστεί με πόλεμο μονάχα.
Οι πόλεμοι ενάντια στο Βασίλειο της Σουηδίας (και η ίδρυση της Αγίας Πετρούπολης), αλλά και οι συχνές συγκρούσεις με την Πολωνία-Λιθουανία, το Χανάτο της Κριμαίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία εντάσσονταν, σε διαφορετικούς πάντα βαθμούς, στην ίδια αυτή γενική στρατηγική επιδίωξη. Μετά δε την μαζική επέκταση της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία και την κατάρρευση της Πολωνίας, μοιραία αυτή η στρατηγική επιδίωξη θα κινείτο σε δυο κύριους άξονες: την επέκταση στα Βαλκάνια και την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τη μια, και την έξοδο στον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό από την άλλη. 
Muscovy-Russia 1300-1796.jpg
Εικ. 1: Χάρτης που δείχνει τις διαδοχικές επεκτάσεις του ρωσικού κράτους, 1300-1800. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι επεκτάσεις της περιόδου της Αικατερίνης, γιατί δείχνουν την γενικότερη κατεύθυνση της ρωσικής στρατηγικής προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
Προφανώς αυτή η στόχευση τοποθετούσε αυτόματα την Ρωσία αντιμέτωπη ταυτόχρονα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Μεγάλη Βρετανία, αλλά και σε θέση σύγκρουσης με την Περσία, την Αυτοκρατορία των Αψβουργών και -κατά διαστήματα- την Γαλλία. Όντας οικονομικά, πολιτικά και τεχνολογικά καθυστερημένη παρά τον όγκο της (και βλέποντας την καθυστέρησή της μάλλον ν’αυξάνεται), η Ρωσία είχε μόνον μια δυνατότητα να μπει ισχυρά στο παιχνίδι της μοιρασιάς του κόσμου: την εκμετάλλευση των διαφορών των ήδη υπαρχόντων Αυτοκρατοριών και τις συχνές αλλαγές στρατοπέδων. Στρατηγική που αποδείχτηκε επιτυχής σ’όλην την διάρκεια του 18ου αιώνα και μέχρι και περίπου τα τέλη του 19ου, τουλάχιστον στην επίτευξη υποστόχων του σχεδίου της Μόσχας.
Η Πολωνία δεν προσαρτήθηκε όλη από τον Τσάρο, αλλά το «βαλκανικά σχετικό» της τμήμα (δηλαδή αυτό που θα φύλαγε τα νώτα των Ρώσων από Βορρά κατά την διάρκεια πολέμου ενάντια στους Τούρκους) απορροφήθηκε από την Αυτοκρατορία με τις ευλογίες σχεδόν των γειτόνων της. Στο βαλκανικό μέτωπο η Ρωσία θα γίνει ο επίσημος «προστάτης» των Ορθοδόξων των Βαλκανίων και θα βγει μόνιμα στην Μαύρη Θαλασσα το 1774, θα προσαρτήσει εν τέλει τους δυστυχείς Τατάρους το 1783 και θα προβοκάρει έτσι έναν (ακόμη) πόλεμο με τους Οθωμανους που θα της χαρίσει γερό πάτημα στην Χερσόνησο. Ήδη από το 1781, η τσαρίνα Αικατερίνη έχει συμφωνήσει με τον αυστριακό αυτοκράτορα Iωσήφ Β’ σ’ένα εκτεταμένο σχέδιο μοιρασιάς του ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανίας: τα δυτικά Βαλκάνια χαρίζονταν στην Αυστρία, ενώ η Κωνσταντινούπολη θα γινόταν το κέντρο μιας «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» με ηγεμόνα τον γιο της ίδιας της Αικατερίνης Κωνσταντίνο (το όνομα φυσικά δεν είναι σύμπτωση, η ρωσική προπαγάνδα έπαιξε για αιώνες με τους εθνικούς πόθους των υπόδουλων Ρωμιών). Η συμφωνία δεν θα εφαρμοστεί -αν και οι αυστριακοί θα επιχειρήσουν να τηρήσουν το μέρος τους- αλλά η Ρωσία δεν θα βγει ούτως ή άλλως χαμένη… Από εκείνην την χρονιά και μέχρι το 1878 τα κέρδη της εις βάρος της Τουρκίας θα είναι συνεχή, φέρνοντάς την μέσω Βουλγαρίας στην εξώπορτα της Πόλης.
Αν η προέλαση της Ρωσίας εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποδείχτηκε σχετικά επιτυχής, ήταν κυρίως λόγω των εγγενών αδυναμιών του τουρκικού κατασκευάσματος που, παρά την βοήθεια που του προσφέρθηκε από τις δυτικες δυνάμεις, δεν ήταν σε θέση να προβάλλει αντίσταση οργανωμένη και συνεχή. Η ευθεία σύγκρουση με την Βρετανία στην Κεντρική Ασία κατά ολόκληρη την διάρκεια του 19ου αιώνα και μέχρι και την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου θα αποδειχθεί πολύ πιο περίπλοκη υπόθεση…
2. Ρωσία και Βρετανία και οι μάχες για την Υποήπειρο
Αν και γεωπολιτικά η κίνηση της Ρωσίας για την πολυπόθητη έξοδο στις θερμές θάλασσες είναι πρακτικά μία, υπεραπλωμένη όμως σε ένα τεράστιο μέτωπο από την Βαλτική και τη Μεσόγειο ως την Κεντρική Ασία και την θάλασσα της Ιαπωνίας, ο όρος «Great Game» οφείλεται αποκλειστικά στο βρετανικό φλέγμα και αναφερόταν -τουλάχιστον αρχικά- στη μακρά βρετανορωσική σύγκρουση στις οροσειρές του Αφγανιστάν και του Παντζάμπ, για τον έλεγχο στον Περσικό και την Ινδία.
Η ακριβής πατρότητα του όρου αμφισβητείται, όπως και αμφισβητούνται τα χρονικά όρια της διάρκειας του Μεγάλου Παιχνιδιού…
Για το μεν πρώτο, το σίγουρο είναι ότι ο όρος βγήκε από τους διαδρόμους των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών για να γίνει κτήμα των μαζών μόλις το 1901, με την έκδοση του βιβλίου του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Κim» (το οποίο ο γράφων συστήνει ανεπιφύλακτα και ως λογοτέχνημα, αλλά και ως ιστορικό ντοκουμέντο της βρετανικής Ινδίας της εποχής). Για το δε δεύτερο, οι απόψεις διαφέρουν σημαντικά. Οι κύριοι λόγοι αυτής της ασυμφωνίας είναι τρεις:
α. Οι ιστορικοί αδυνατούν να συμφωνήσουν στο εάν η χάραξη της ρωσικής επεκτατικής πολιτικής προς την Κεντρική Ασία σηματοδοτεί και την έναρξη του Μεγάλου Παιχνιδιού, ή αν η έναρξή του πρέπει απαραίτητα να τοποθετηθεί στις πρώτες του αψιμαχίες ανεξαρτήτως του πότε αυτές σχεδιάστηκαν. Το ερώτημα ανήκει στα δύσκολα, διότι οι ρωσικές κινήσεις χαρακτηρίζονταν πάντα από μακρά στόχευση, πολύπλοκους σχεδιασμούς και ιδιάζοντες αντιπερισπασμούς. Έτσι, η πρώτη κίνηση των Ρώσων προς την Κ. Ασία έγινε στα χρόνια του Μεγάλου Πέτρου το 1717 (εκστρατεία υπό τον πρίγκηπα Μπέκοβιτς για την κατάκτηση της Χίιβα –Khiva- του Ουζμπεκιστάν, που κατέληξε σε σφαγή των Ρώσων), ενώ αμέσως μετά τον θάνατο του ίδιου Τσάρου το 1725 ξεκίνησαν να κυκλοφορούν στους ρωσικούς αριστοκρατικούς κύκλους οι φήμες ότι η πολιτική του διαθήκη περιλάμβανε εντολή προς τους διαδόχους του για κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και της Ινδίας ως βήματα-κλειδιά προς την παγκόσμια κυριαρχία. Γνήσια διάδοχος του Πέτρου η Αικατερίνη το 1791 -δηλαδή 10 έτη μετά το «ελληνικό σχέδιό» της- θα καταστρώσει σχέδιο απελευθέρωσης των Ινδών από τους συνεχώς επεκτεινόμενους Άγγλους. Αλλά οι πρώτες δράσεις των Ρώσων δεν καταγράφονται παρά μόνον μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, που κατέδειξε την αδυναμία των Γάλλων να προωθηθούν στην Ινδία ή -έστω- να την αποκόψουν από ξηράς και θαλάσσης από την υπόλοιπη βρετανική αυτοκρατορία. Τότε ο Τσάρος Παύλος Α’ θα προτείνει στον Ναπολέοντα μια κοινή εκστρατεία για την κατάκτηση της Ινδίας (1801) και, όταν οι Γάλλοι δείχνουν απρόθυμοι να ρισκάρουν, θα προχωρήσει μόνος σε μια εισβολή στην Υποήπειρο. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο, διάδοχός του Παύλου, Τσάρος Αλέξανδρος θα προσαρτήσει την Γεωργία, ως πρώτο βήμα εναντίον της συμμάχου των Βρετανών Περσίας.
β. Δεν είναι σαφές αν στο Μεγάλο Παιχνίδι πρέπει να ενταχτούν και οι συγκρούσεις με άλλες δυνάμεις εκτός της Βρετανίας, πριν, κατά την διάρκεια, ή μετά το κυρίως θέατρο της Κεντρικής Ασίας. Η κατάκτηση της Γεωργίας το 1801 και οι επιχειρήσεις εναντίον της Περσικής Αρμενίας το 1804, ανήκουν μεν στην ίδια γεωπολιτική στόχευση με τις κινήσεις των Ρώσων στο Αφγανιστάν, αλλά δεν στρέφονται ευθέως ενάντια στη βρετανική Ινδία. Θα μπορούσαν να ενταχθούν στο Μ. Παιχνίδι, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, εκεί θα έπρεπε να ενταχθούν και οι κινήσεις της Ρωσίας στα Βαλκάνια (και η ελληνική επανάσταση!..). Όμοια δεν είναι σαφές εάν η έννοια Μ. Παιχνίδι μπορεί να αφορά και στις συγκρούσεις των Ρώσων με τους διαδόχους των Βρετανών στη Κ.Ασία Αμερικανούς, ή -νωρίτερα- με τους Ιάπωνες.
γ. Το 1917 ως τομή στη ρωσική ιστορία δημιουργεί αβεβαιότητες όσον αφορά την σωστή οριοθέτηση του Μεγάλου Παιχνιδιού. Η Επανάσταση έφερε σημαντικές αλλαγές στις προτεραιότητες και τις στοχεύσεις της Μόσχας, αλλά και στην αντίληψή της σχετικά με τα πρέποντα εργαλεία για την επίτευξη των στοχεύσεων αυτών. Π.χ. όσον αφορά την Ινδία, ο Λένιν θα χρησιμοποιήσει το ντόπιο κομμουνιστικό κίνημα εναντίον των Βρετανών ήδη από την περίοδο της σύγκρουσης ανάμεσα σε Μπολσεβίκους και Λευκούς, και οι Βρετανοί θα επιχειρήσουν οργανώσεις αντεπαναστάσεων στη Τασκενδη, ενώ θα καταγραφούν και μάχες ανάμεσα στον βρετανικό στρατό και επαναστάτες σε Τασκένδη και Ασκαμπάντ (1918-1920). Η ακύρωση κάθε υπάρχουσας συνθήκης που ήταν φυσικό αποτέλεσμα της Επανάστασης έφερε την ανοικτή εισβολή των Άγγλων στο Αφγανιστάν (για τρίτη φορά,1919). Παρόλ’ αυτά δεν υπάρχει πραγματικά ένδειξη ότι ο Λένιν συνέχιζε την πολιτική των Τσάρων στην Κεντρική Ασία (σε πλήρη αντίθεση με τους Βρετανούς, που πολεμούσαν μία ακόμη φάση του Παιχνιδιού…), μια που οι συγκρούσεις αυτές δείχνουν περισσότερο χαρακτήρα αντιπερισπασμού μέσα στα πλαίσια του πολέμου στην Κριμαία. Το 1921 οι Μπολσεβίκοι θα μετατρέψουν σε προτεκτοράτο την Μογγολία, αλλά στο παλιό καλό «Great Game» δεν θα επιστρέψουν, παρά μόνον μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, και, ακόμη και τότε, αναμειγνύονται περισσότερο στην Κίνα. Πρώτη πραγματική εκδήλωση της παλαιάς ρωσικής στρατηγικής στην Κ. Ασία έχουμε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ανεπίσημα με την ανάμειξη της Σοβιετικής Ένωσης στα του Ιράν λίγα χρόνια πριν την Ισλαμική Επανάσταση, επισημότερα με την υποστήριξη του Χομεϊνί κατά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, και επισημότατα με την ανάμειξη και εν τέλει την εισβολή στο Αφγανιστάν. Το διάστημα ανάμεσα στο 1917 -ή ακόμα περισσότερο το 1907, οπότε και η αγγλορωσική σύνοδος υποτίθεται πως ενταφίασε το Μεγάλο Παιχνίδι- και το 1978/79 είναι αρκετά μακρύ, ώστε πληθώρα ιστορικών θεωρεί ως σημείο λήξης του Παιχνιδιού το 1907.
3. Το Μεγάλο Παιχνίδι ως γεωπολιτικό συνεχές
Άποψη του γράφοντος είναι ότι αυτή η οριοθέτηση ανήκει στις απολύτως συμβατικές, και μάλιστα στις συμβατικές εκείνες που υπαγορεύτηκαν από πολιτικές επιλογές. Παρόμοια με τον διαχωρισμό της Ρωμαϊκής Ιστορίας σε προ 330 μ.Χ. και μετά 330 μ.Χ, ή της ανθρώπινης ιστορίας στο απολύτως πλασματικό π.Χ και μ.Χ, στόχος και αυτής της οριοθέτησης στον χρόνο (αλλά και τον χώρο) είναι ακριβώς η εξασφάλιση περιθωρίου πολιτικών ελιγμών, πρώτα-πρώτα στις δυτικές ελίτ, αλλά και στην εκάστοτε ελίτ της Μόσχας. Και κυρίως στους εν Λονδίνω και Ουασιγκτώνι κυβερνώντες… Επιθυμούν δηλαδή οι ελίτ αυτές να έχουν τη δυνατότητα να επανακαθορίζουν την θέση τους απέναντι στη Μόσχα, ανεξαρτήτως των γεωπολιτικών σταθερών που κρατούν την γενικότερη πορεία της ίδιας της Μόσχας σε μια δηλωμένη ευθεία.
Το Μεγάλο Παιχνίδι, όπως το αντιλαμβάνονται οι δυτικοί ιστορικοί, είναι απλώς ένα μικρό μέρος ενός πολύ ευρύτερου Παιχνιδιού, του οποίου οι ιδεολογικες (και θρησκευτικές, αν και στην περίπτωση της Ρωσίας δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά) ρίζες βρίσκονται ήδη στην «Τρίτη Ρώμη» του 15ου αιώνα, ο σχεδιασμός του ξεκινά ενεργότερα κατά τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου, αποκτά πλήρως ορθολογιστική οργάνωση από τον Μεγάλο Πέτρο, και μπαίνει σε μαζική εφαρμογή όταν η Μόσχα νοιώθει έτοιμη κατά τα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα.
Είναι δε ένα σταθερό λάθος των δυτικών (και Ελλήνων) να χαρακτηρίζουν τη ρωσική στρατηγική «οπορτουνιστική», θεωρώντας ότι οι διαδοχικές επεκτάσεις των Ρώσων έναντι πρακτικά όλων των γειτόνων τους συνέβαιναν περίπου κατά τύχη…
Μια απλή ματιά στον χάρτη και στα γεγονότα μπορεί να δείξει το αντίθετο. Η επέκταση των Ρώσων εις βάρος των Πολωνών προετοιμάστηκε για δεκαετίες για να διασφαλίσει την ρωσική ισχύ στην Βαλτική και ν’ανοίξει το δρόμο προς τα Βαλκάνια.  Ήδη από το 1709 ο Τσάρος Πέτρος ο Α’ υψώνει το λάβαρο του Μεγάλου Κωνσταντίνου (εν τούτω νίκα…) και δηλώνει ότι είναι η μοίρα των γραμμάτων και τεχνών να επιστρέψουν στην Ελλάδα μέσω Ρωσίας, ενώ πρακτικώς ταυτόχρονα ονοματίζει εαυτόν «Petrus primus Russograecorum Monarcha» . H δε ρωσική προπαγάνδα οργιάζει στην Ελλάδα αλλά και σ’ολόκληρη τη Βαλκανική πολύ πριν και αυτόν τον Μεγάλο Πέτρο, έχοντας φυσικά ως κύριο εργαλείο της -ποιον άλλον;- ρωσοεκπαιδευμένους κληρικούς (και εξοργίζοντας φυσικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο).
Η επέκταση προς τα Νότια της Βαλκανικής δεν ήταν ασφαλής χωρίς την συγκατάθεση της Αυστρίας, την εξασφάλιση της Κριμαίας, την απόλυτη ναυτική υπεροπλία στην Μαύρη Θάλασσα, αλλά και την μόνιμη απειλή διμέτωπου πολέμου εις βάρους των Οθωμανών, ώστε μια συμφωνία με την Βιέννη, η επέκταση στον Καύκασο και οι κατακτήσεις Γεωργίας και Αρμενίας πριν την σερβική εξέγερση ήταν επιβεβλημένες… Αυτές οι κινήσεις θα’ταν στρατηγικά ακάλυπτες από τα ανατολικά παράλια της Κασπίας, κι ως εκ τούτου μια διασφάλιση αυτών ήταν αναγκαία: ο Μεγάλος Πέτρος -πάλι- κινείται προς το Ουζμπεκιστάν. Οι κατακτήσεις της Αρμενίας και του Ουζμπεκιστάν ανοίγουν το δρόμο ταυτόχρονα προς Ανατολία, Μεσοποταμία και Ινδία, διασπούν την τουρκική επαγρύπνηση στα δυο, ενώ η κάθοδος στα Βαλκάνια και οι ψευδο-έρωτες με Γάλλους, Αυστριακούς και αργότερα Πρώσους απειλούν συνεχώς τους Άγγλους με διμέτωπο πόλεμο σε Ανατολική Μεσόγειο και Ινδία (πρακτικά αποτρέποντάς τους από το να κυρήξουν μεγάλης έκτασης πόλεμο ενάντια στη Ρωσία), κ.ο.κ.
Κι αν έχουν όλες οι επεκτάσεις της Ρωσίας της περιόδου 1700-1900 κάτι κοινό μεταξύ τους, αυτό είναι ότι όλες τους μοιάζουν με… τον πρόσφατο πόλεμο στον Καύκασο. Σε όλους αυτούς τους πολέμους βασικό εργαλείο της ρωσικής στρατηγικής ήταν μειονότητες και καταπιεσμένοι -πραγματικά ή όχι, θρησκευτικά στην αρχή, εθνοτικά αργότερα- πληθυσμοί, σε όλους ο ρωσικός στρατός επιχειρούσε με το φωτοστέφανο του ελευθερωτή, και όλων αυτών των πολέμων το αποτέλεσμα ήταν είτε η απευθείας προσάρτηση των καταπιεσμένων, ή η δημιουργία προτεκτοράτων.
Αλλά στο θέμα αυτό θα επανέλθω σε ένα προσεχές ποστ, κάνοντας μερικά ζουμ του φακού σε πιο συγκεκριμένες περιπτώσεις…
Advertisements

Μετά την Καραϊβική τώρα και στην Μεσόγειο…

leave a comment »

Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Πουτινική Ρωσία είναι σήμερα σε θέση να κάνει πράγματα που η κάποτε παγκόσμια αυτοκρατορία Σοβιετία ούτε καν θα τολμούσε και να διανοηθεί… Αν μη τι άλλο, αυτό δείχνει την οικτρή θέση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι αυτοκτονικές ΗΠΑ και ΕΕ, αλλά και το γεγονός ότι η Ρωσία μπορεί με ασφάλεια να στοιχηματίσει ότι αυτή η θέση πρόκειται να γίνει μόνον οικτρότερη…

Άπο το www.in.gr

«Βάση του ρωσικού ναυτικού προτίθεται να φιλοξενήσει η Λιβύη

O Λίβυος ηγέτης, Μοάμαρ Καντάφι, που επισκέπτεται τη Μόσχα για πρώτη φορά ύστερα από 23 χρόνια, θα προτείνει στη Ρωσία την εγκατάσταση ναυτικής βάσης στο λιβυκό έδαφος, όπως γράφει η ρωσική εφημερίδα Kommersant.

«Η Λιβύη είναι έτοιμη να φιλοξενήσει μία βάση του ρωσικού πολεμικού ναυτικού», γράφει η εφημερίδα, επικαλούμενη πηγή που γνωρίζει τη διαδικασία προετοιμασίας της επίσκεψης του Μοάμαρ Καντάφι στη Μόσχα. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η βάση μπορεί να εγκατασταθεί στο λιμάνι της Βεγγάζης.

«Η ρωσική στρατιωτική παρουσία θα αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα γίνει επίθεση εναντίον της Λιβύης από την πλευρά των ΗΠΑ, που δεν έχουν ανταποκριθεί στις πολλές κινήσεις συμφιλίωσης που έχουν γίνει από τον συνταγματάρχη Καντάφι», εξηγεί η ρωσική εφημερίδα.

Στη διάρκεια της επίσκεψής του στη Μόσχα, ο Λίβυος ηγέτης θα εξετάσει επίσης την αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων, μεταξύ των οποίων άρματα μάχης Τ-90, αεροσκάφη Su-30 και πύραυλοι εδάφους-αέρος Tor-M1.»

Written by apostolosathinaios

Οκτώβριος 31, 2008 at 13:02

Ο καλός ο γιατρός…

leave a comment »

Του Πάνου Μαραγκού

Του Πάνου Μαραγκού, από το «Έθνος»…

Written by apostolosathinaios

Οκτώβριος 29, 2008 at 16:05

Τα εξωτερικά παιχνίδια του Χαλίφη από την Πόλη

3 Σχόλια

Έγραφα σε άλλο μου ποστ στις 9 Οκτωβρίου για την παράδοξη -μόνον σε πρώτη ανάγνωση βέβαια- απαίτηση του Τούρκου βουλευτή Σουκρού Ελέκνταγ να εφαρμοστεί έναντι του Ιράκ, και όσον αφορά τη δράση του PKK, η ίδια πολιτική που εφαρμόστηκε (με επιτυχία) και εναντίον της Ελλάδας για το θέμα των χωρικών υδάτων, το γνωστό σε όλους μας (διότι επανάληψις μήτηρ μαθήσεως, άκμην και λατινικών…) «casus belli «. Σχολίαζα δε ότι η σύνδεση από την τουρκική αντιπολίτευση του PKK με την επίσημη ιρακινή κυβέρνηση (ή με ικανό μέρος αυτής έστω και στις περιοχές των Κούρδων) δεν μπορεί να είναι τυχαία, ειδικά όταν αυτή γίνεται από το στόμα ενός παλαίμαχου διπλωμάτη όπως ο εν λόγω πολιτικός.

Οι κινήσεις της τουρκικής κυβερνήσεως τελικώς ήταν όμως μάλλον εντυπωσιακότερες.

Μαθαίνουμε π.χ. ότι:

» (…)Στην εξωτερική πολιτική, η Τουρκία εκτελεί επίσης πρωτόγνωρους ελιγμούς, καθώς για πρώτη φορά προχώρησε σε απευθείας συνομιλίες με τους ιρακινούς Κούρδους, τους οποίους μέχρι τώρα κατηγορούσε ότι υπέθαλπαν την τρομοκρατία του ΡΚΚ.

Στην ουδέτερη ζώνη της Βαγδάτης επίσημη διπλωματική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Μουράτ Οζτσελίκ (ειδικό απεσταλμένο της Αγκυρας στο Ιράκ) συναντήθηκε με τον ηγέτη των ιρακινών Κούρδων Μασούντ Μπαρζανί, βάζοντας τέλος στη διακηρυγμένη πολιτική ότι «η Τουρκία αναγνωρίζει ως συνομιλητή της μόνο την κεντρική ιρακινή κυβέρνηση». »

και ότι:

«Οπως διέρρευσε στον τουρκικό τύπο, στον Μπαρζανί επιδόθηκε τελεσίγραφο, καθώς «απαιτείται συγκεκριμένη δράση, όπως σύλληψη και έκδοση των ηγετών του ΡΚΚ που βρίσκονται στο Βόρειο Ιράκ, καταχώρισή του στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων και κλείσιμο των βορειοϊρακινών βάσεών του».»

 (Ελευθεροτυπία, το πλήρες άρθρο εδώ… )

Δηλαδή, από την μια πλευρά πράγματι επιδόθηκε τελεσίγραφο στην ηγεσία του ιρακινού Κουρδιστάν (αν και όχι το βαρύ κι ασήκωτο casus belli που ζητούσαν οι κεμαλιστές), από την άλλη… ανατράπηκε πλήρως η (κεμαλική) τουρκική εξωτερική πολιτική, με έμμεση αλλά σαφή αναγνώριση της κουρδικής ηγεσίας ως πολιτικού συνομιλητή και την de facto αποδυνάμωση της κεντρικής ιρακινής κυβέρνησης στο Βόρειο Ιράκ… Οι ελιγμοί αυτοί απέναντι στους Κούρδους του Ιράκ έρχονται μήνες μετά την επίθεση φιλίας της Τουρκίας στην Αρμενία και την προσπάθεια ανάληψης διαμεσολαβητικού ρόλου στην επίλυση της διένεξής της με το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και την ενεργή ανάμειξη του Ερντογάν (ως διαμεσολαβητή επίσης) στην προσπάθεια επίλυσης των διαφορών Συρίας-Ισραήλ.

Τα μηνύματα είναι μάλλον σαφή:

1. Στο Ιράκ θα μπορούσαν να υπάρχουν και παραπάνω από μια εξουσίες με δικαίωμα άσκησης εξωτερικής πολιτικής, ακόμα κι αν μία απ’αυτές θα ήταν ένα αυτόνομο Κουρδιστάν (διαβάστε: μια διάσπαση του Ιράκ ή η κατατεμάχισή του σε ζώνες επιρροής, προς όφελος κυρίως της Τεχεράνης και εις βάρος ΗΠΑ και ΕΕ, θα μπορούσε υπό όρους να γίνει δεκτή από την τουρκική πλευρά).

2. Οι διαφορές ανάμεσα σε Αρμενία και Αζερμπαϊτζαν, αλλά και ανάμεσα σε Τουρκία και Αρμενία θα μπορούσαν και να διευθετηθούν με τουρκική μεσολάβηση (διαβάστε: η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί στενότερες σχέσεις με την Μόσχα, υπό την προϋπόθεση ότι η δεύτερη θα επέτρεπε στην πρώτη έναν ρυθμιστικό ρόλο σε Ερεβάν και Μπακού). Παρά το ανοικτό θέμα της γνωστής γενοκτονίας, αλλά και του ρόλου που έπαιξε η Τουρκία κατά τη σύγκρουση με τους Αζέρους το 1993, η Αρμενία συγκατατέθηκε στην προτεινόμενη τριμερή συνάντηση στην Νέα Υόρκη (διαβάστε: ο Τσάρος έγνεψε καταφατικά).

3. Οι διαφορές ανάμεσα σε Ισραήλ και Συρία είναι αγεφύρωτες… Αλλά ο Χαλίφης έχει μπλεξίματα στο εσωτερικό του Χαλιφάτου, και κάποιοι από τους συμμάχους του πήραν να τον κοιτούνε με μισό μάτι. Χρειάζεται κατεπειγόντως ένα επικοινωνιακό ματ, ένα τρόπαιο βρε αδερφέ. Την ίδια στιγμή Τεχεράνη και Δαμασκός αγωνίζονται ν’αποδείξουν ότι δεν είναι μητρόπολη και αποικία, και η Μόσχα δεν επιθυμεί να χάσει τον Χαλίφη (τέτοιο κελεπούρι, δύσκολα να ξαναβγεί στην Οθωμανία). Θαύμα, θαύμα αδελφοί! η Συρία θέλει να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ, αλλά μόνον με τον Ερντογάν τον Μεγαλοπρεπή στη μεσολάβηση (διαβάστε: ο, τι έγραψα… Τυφλοί είστε;)

Τουτέστιν αγαπητοί μου συμπολίτες, μέσα σε ελάχιστους μήνες, η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Πασά από την Πόλη μετακινήθηκε άρδην προς ρωσικότερες στέππες και ιρανικότερα οροπέδια…  Και ως δια μαγείας ο υπόδικος Ερντογάν πέρασε στην αντεπίθεση στα εσωτερικά, φορώντας το φωτοστέφανο του διεθνούς ειρηνοποιού(!).

Written by apostolosathinaios

Οκτώβριος 27, 2008 at 20:30

Η επιστροφή του σοσιαλισμού…

with one comment

Μάαααααλιστα!

Ώστε, όταν ο «νεοφιλελευθερισμός» μάζεψε όλα τα φράγκα από τις δυο χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, μετατρέποντάς τες σε ζήτουλες αδυνάτισε (λέει) το κράτος. Και τώρα που αγγίζουμε το κραχ, (ταρά-ταράμ-ταράααα!) καλπάζει ο αη-Κράτος πάνω στο λευκό του άτι να μας σώσει (λέει)… Και πανηγύρια και σαμπάνιες στ’ «Αριστερά» του φάσματος – διότι, όσο να’ναι τα λέγαμε εμείς! Και ιδού, νέες ημέρες κοινωνικής ισορροπίας ξημερώνουν!

Παρά το γεγονός ότι επενδύω όλη μου την φαιά ουσία (οκ, μην φανταστείτε ότι διαθέτω και πολλή 🙂 ), δεν πολυκαταλαβαίνω, ούτε το πρώτο σκέλος του συλλογισμού ούτε το δεύτερο. Όσο κι αν ψάχνω στα ιστορικά μου κιτάπια διάολε, όσο κι αν το επεξεργάζομαι λογικά, δεν μου βγαίνει η εξίσωση:

«εξαθλίωση της μέσης τάξης και του προλεταριάτου = αποδυνάμωση κράτους»

Δεν κατάφερα να βρω ούτε μία ιστορική περίπτωση που το κράτος ν’αποδυναμώθηκε επειδή εξαθλιώθηκαν οι μάζες. Τουναντίον, και η απλή λογική το λέει, όσο μεγαλύτερο το μέρος των πολιτών που εξαρτάνε την επιβίωσή τους από τις κρατικές δομές, τόσο ισχυρότερες γίνονται οι δομές αυτές. Τουναντίον, όσο μεγαλύτερο το μέρος των πολιτών που βρίσκεται στο επίπεδο των «προς πώλησιν» , τόσο ισχυρότερο γίνεται το Κράτος -οικονομικά, πολιτικά, αλλά και ψυχολογικά- ως εγγυητής ελευθερίας και στοιχειώδους ασφάλειας, αλλά και αγοραστής (ψήφων  και υπηρεσιών).

Και φυσικά, όσο φτωχότερη η πλειοψηφία, τόσο και μικρότερη και αποτελεσματικότερη η μειοψηφία των Δυνατών που διαπλέκονται με (και ασκουν) την εξουσία… Μάλιστα διαπλέκονται με (και ασκούν) αυτήν την εξουσία πρακτικά με την άδεια των εξαθλιωμένων, που είδαν και τρομάξανε, και ψάχνουν πια κάποιον να την ασκήσει μπας και σωθούνε…

Δηλαδή:

 «εξαθλίωση της μέσης τάξης και του προλεταριάτου = ολιγαρχία κατόπιν προσκλήσεως»

Η δε επιστροφή του Κράτους τους τελευταίους μήνες δεν είναι καθόλου τέτοια… Διότι το Κράτος δεν έφυγε ποτέ, ούτε αδυνάτισε, ούτε ύψος ή βάθος έχασε. Αυτό το οποίο έγινε, ήταν ότι η δημόσια περιουσία -που ανήκε σ’όλους τους πολίτες και λειτουργούσε ως εξισσοροπητής ανάμεσα στις κάτω τάξεις και την εξουσία- εκποιήθηκε στους Δυνατούς για να γίνει ξανά η εξουσία απόλυτη. Αυτό δεν σημαίνει μείωση του Κράτους… Σημαίνει απλά και μόνον πέρασμα του Κράτους στα χέρια μιας τάξης και μάλιστα με όρους ιδιοκτησίας.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Αυτή καθ’εαυτή η «επιστροφή»  δε, είναι ίσως η μεγαλύτερη απάτη της ιστορίας… Και μόνον το ότι ο Αη-Κράτος σπεύδει να σώσει τις Τράπεζες (μεταφέροντας κι άλλο δημόσιο πλούτο από τις τσέπες των λούμπεν στα ταμεία των Δυνατών), και ότι αυτή η επέμβαση βαφτίζεται με το στανιό «επιστροφή της Σοσιαλδημοκρατίας» (!!!)  και εορτάζεται πρόσχαρα σ’ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, θα’πρεπε να μας λέει κάτι. Το γεγονός ότι αυτή η «επιστροφή» γίνεται δεκτή με τόση ανακούφιση από τα ΜΜΕ της μέσης τάξης (τα οποία μάλιστα επανέφεραν τον όρο… Νιου Ντηλ), θα έπρεπε να μας λέει ακόμη περισσότερα.

Δεν μας λένε αυτά τίποτα, γιατί ο δρόμος αυτής της «επιστροφής» ήταν καλοανοιγμένος και στρωμένος από χρόνια.

Περαστικά μας; Πολύ αμφιβάλλω συμπολίτες, πολύ αμφιβάλλω…

Written by apostolosathinaios

Οκτώβριος 16, 2008 at 12:42

Ο εσωτερικός πόλεμος

3 Σχόλια

1. Στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία του Τέως Ράιχ…

… πήραν ν’ακούγονται ξανά τα εμβατήρια!

Με κοινή συναίνεση, παρά τις αρχικές διαφωνίες των Σοσιαλδημοκρατών, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας αποφάσισε να προχωρήσει σχετική νομοθεσία περί δυνατότητος χρήσης του ομοσπονδιακού στρατού και στο εσωτερικό του κράτους. Σχετικό άρθρο της tagesschau εδώ.

Ήταν ομολογουμένως δύσκολο να φανταστεί κάποιος -δεδομένου και του γερμανικού παρελθόντος του όχι και τόσο μακρυνού– ότι θα ήταν η Γερμανία η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα κινείτο στο δρόμο που άνοιξε η Ιταλία του Μπερλουσκόνι… Βέβαια η γερμανική κυβέρνηση δεν έδειξε το επίπεδο γελοιότητας του Σίλβιο, ο οποίος έφτασε να κυρήξει τη χώρα του σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ν’αναπτύξει το στρατό σε ιταλικές πόλεις με πρόσχημα τον τρομερό κίνδυνο της εγκληματικότητας των… μεταναστών. Η Μέρκελ και οι συν αυτή έδειξαν λεπτότητα, χαρακτηρίζοντας απλά την διάκριση ανάμεσα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εξωτερικού και εσωτερικού «ξεπερασμένη» -λόγω τρομοκρατίας φυσικά. Δηλαδή, δοσμένο σε φραγκοδίφραγκα, αφού ο «εχθρός» (ο γνωστός ντε!) μπορεί πλέον να μας χτυπήσει και στο εσωτερικό, δεν υπάρχει λόγος πια να διαφοροποιείται ένα Σύνταγμα της Bundeswehr που είναι ανεπτυγμένο στη Καμπούλ, από ένα Σύνταγμα της Bundeswehr στο κέντρο του Αμβούργου. Ασχέτως του εάν υπάρχει κυρηγμένος πόλεμος ή όχι. Λογική που σπάει κόκκαλα (και που αποδεικνύει ότι πράγματι η τρομοκρατία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο έναντι πάσης νόσου και μαλακίας).

Την ίδια στιγμή οι Σοσιαλδημοκράτες -που αν και αντίθετοι επί της αρχής στα παραπάνω εν τέλει τα αποδέχτηκαν- δείχνουν θετικοί στην αύξηση της χρήσεως καμερών σε δημόσιους χώρους…

 

2. Ενώ στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία του Θέλω-να-γίνω-και-εγώ-Ράιχ…

…οι Army Times έκαναν τον κόπο να ενημερώσουν ένα μάλλον αδιάφορο κοινό: 

“beginning Oct. 1 for 12 months, the [1st Brigade Combat Team of the 3rd Infantry Division] will be under the day-to-day control of U.S. Army North” — “the first time an active unit has been given a dedicated assignment to NorthCom, a joint command established in 2002 to provide command and control for federal homeland defense efforts and coordinate defense support of civil authorities.”

Δηλαδή μια Ταξιαρχία του αμερικανικού στρατού (η οποία μάλιστα είναι άρτι αφιχθείσα από το Ιράκ και άρα πλέον μπαρουτοκαπνισμένη) αναπτύχθηκε αυτόν τον μήνα επί του εδάφους των ΗΠΑ για να βοηθήσει στη διατήρηση της δημόσιας τάξης… Αμέ! Τι νομίζατε; ότι έτσι ξαφνικά είχαν οι ευρωπαίοι ηγέτες ιδέες δικές τους; Κατανοώ την ανησυχία σας για ένα  τέτοιο ενδεχόμενο (άλλωστε ο τελευταίος ευρωπαίος ηγέτης που είχε πράγματι δικές του ιδέες ήταν ο Αδόλφος και τις πληρώσαμε ακριβά), αλλά μπορείτε να ηρεμήσετε: δεν συνέβη κάτι τέτοιο κι ούτε πρόκειται να συμβεί σύντομα. Όταν δεν σκέφτεται κάποιος στην Ουάσιγκτον για πάρτη τους (κάτι συχνότατο τώρα τελευταία), οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ψωνίζουν από Μόσχα και Πεκίνο.

Εν πάση περιπτώσει το αρθράκιον συνεχίζει ακόμη πιο μπρούταλ παρακάτω:

«They’ll learn new skills, use some of the ones they acquired in the war zone and more than likely will not be shot at while doing any of it.

 

They may be called upon to help with civil unrest and crowd control or to deal with potentially horrific scenarios such as massive poisoning and chaos in response to a chemical, biological, radiological, nuclear or high-yield explosive, or CBRNE, attack… .

The 1st BCT’s soldiers also will learn how to use “the first ever nonlethal package that the Army has fielded,” 1st BCT commander Col. Roger Cloutier said, referring to crowd and traffic control equipment and nonlethal weapons designed to subdue unruly or dangerous individuals without killing them

Και παρακάτω με τη γνωστή αμερικανική γελοιότητα:

«The brigade will not change its name, but the force will be known for the next year as a CBRNE Consequence Management Response Force, or CCMRF (pronounced “sea-smurf”).»

Δηλαδή για πρώτη φορά ύστερα από 100 χρόνια σπάει de facto η απαγόρευση ανάπτυξης και χρήσης του αμερικανικού στρατού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μάλιστα για την πραξικοπηματική αυτή πράξη υπήρξε θερμότατη συνεργασία των καθεστώτων Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων σε μια σειρά «μεταρρυθμίσεων», που πρωτοέγιναν θαρραλέες στη δεκαετία του ’90 («Επιχείρηση Πολεμιστής των Πόλεων» λχ, άσκηση που προέβλεπε συγκρούσεις εντός πόλεων το 1994), κέρδισαν νομιμοποίηση και know-how στη Βοσνία και το Κόσοβο μέχρι το 2001, και στέρεο νομοθετικό υπόβαθρο το 1999 επί Κλίντον -όταν και διορίζεται ο πρώτος στρατιωτικός διοικητής εσωτερικού με αρμοδιότητα και την πολιτική άμυνα. Τον Αύγουστο του 2001, τέλος, η δικαστική υπηρεσία του αμερικανικού στρατού εξέδωσε εγχειρίδιο για τη θεμελίωση της νομιμότητας των στρατιωτικών επεμβάσεων στο εσωτερικό της χώρας. Έτσι η 11η Σεπτεμβρίου βρήκε τις ΗΠΑ σαν έτοιμες από καιρό… Με το μπαμ των δίδυμων πύργων ο μηχανισμός του «Γραφείου Ασφαλείας της Πατρίδος» (ΟΗS) ήταν εκεί…

Και όπως σημειώνει η ίδια εφημερίδα, αφού η αποστολή αυτής της πρώτης Ταξιαρχίας τελειώσει (έχει ημερομηνία λήξεως σε έναν χρόνο):

“expectations are that another, as yet unnamed, active-duty brigade will take over and that the mission will be a permanent one.”

Το άρθρο της Army Times εδώ.

3. Και στην αιώνια Αυτοκρατορία των Ελ…

… επειδή το φιλότιμον δεν μας αφήνει να μένουμε πίσω από τους μόλις χτες εκπολιτισθέντες, οι οπλίτες μας εκπαιδεύονται ως Λακεδαιμόνιοι – πάντα έτοιμοι για τις πιθανές εξεγέρσεις των ειλώτων.

παραθέτω απλά τα δύο θαυμάσια άρθρα του Ιού της Ελευθεροτυπίας, το πρώτο σε δύο μέρη, α. και β. (2004), και το δεύτερο (2006).

Απλά για να μην ανησυχείτε ότι η χώρα μας οδηγείται σ’απομόνωση από την Δύση. Η αλήθεια είναι ότι όταν οι δυτικοί έχουν κάτι καλό να μας πουλήσουν, βρίσκουν τις πύλες του Κάστρου πάντα ανοιχτές. Μόνον όταν κομίζουν κακά πράγματα και ασεβή προς τον Μονάρχη ή την Εκκλησία τους βροντάμε την πόρτα κατάμουτρα.

Διότι ημείς έχομεν Αρχάς.

Μάααλιστα…

Written by apostolosathinaios

Οκτώβριος 14, 2008 at 14:01

Όλοι του Τσάρου οι καλόγεροι… και τα υπουργεία τους!

leave a comment »

Τελικά ποιας Ορθοδοξίας Συναγερμός είναι ο ΛΑΟΣ; Πάντα ήθελα να το ρωτήσω αυτό στον άρχοντα «K» (προφέρεται κέεεϊ) και τους τηλε-προφήτες του. Ποτέ δεν είχα -ατυχώς ή ευτυχώς- την ευκαιρία. 🙂

Το παρακάτω αρθράκι από την Ε δεν είναι άσχετο με την παραπάνω (ανόητη) απορία μου. Τουναντίον αγαπητοί μου συμπολίτες. Αντιγράφω από την Ε της Κυριακής χωρίς να προσφέρω ιδιαίτερα εκτεταμένο σχολιασμό. Παρά την φύσει απαισιοδοξία μου, ελπίζω ότι οι διαβαζοντες θα αντιληφθούν την σημασία αυτών που διάβασαν, όχι μόνον για την ελλαδική εκκλησία ή το Πατριαρχείο, αλλά κυρίως για την πολιτική της χώρας μας και το μέλλον της…  Σας παρακαλώ όμως να εστιάσετε σε τρία σημεία: α. την πληροφορία ότι το ελλαδικό Υπ.Εσ. «ωθεί» τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών σε καλές σχέσεις με την Μόσχα, παρά το γεγονός ότι αυτό σημαίνει πρακτικά ντιρέκτ στο στομάχι του Οικουμενικού Πατριάρχη (αλλά και στην ίδια την έννοια και την ισχύ της «οικουμενικότητάς» του), β. την αναφορά προς το τέλος του αρθρακίου στην Ουκρανία και την Εσθονία,

και

γ.  το τμήμα για τον Χριστόδουλο  και την αγαστή του συνεργασία με την Ρωσική Εκκλησία. Σας παρακαλώ πολύ να θυμηθείτε για λίγο το θέμα των Νέων Χωρών  που είχε παγώσει τις σχέσεις ανάμεσα στην ελλαδική Εκκλησία και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επί των ημερών του. Θυμίζω ότι στόχος του Χριστόδουλου τότε ήταν να αποκόψει με εκκλησιαστικό πραξικόπημα -το οποίο όμως έντεχνα έντυσε με μανδύα «πατριωτικό»- αυτές τις Νέες Χώρες (κοινώς τη Βόρεια Ελλάδα) παντελώς από το Πατριαρχείο, αφήνοντάς το σχεδόν χωρίς ποιμνίο… Κι αν βέβαια το θέμα έφτανε μέχρι το Σχίσμα με την Κωνσταντινούπολη, τόσο το καλύτερο. 

Καταλάβατε ή πρέπει να ψάλλω και το απολυτίκιο του αγίου Ουσακώφ (μεγάλη η χάρη του…);

«Τα ράσα και οι Ρώσοι

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκεται ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όσον αφορά τις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη Ρωσική Εκκλησία: Από τη μία πλευρά η πολιτική του υπουργείου Εξωτερικών, προσανατολισμένη στη «διπλωματία των αγωγών» και των καλών σχέσεων με τον πρόεδρο Πούτιν, τον «ωθεί» στη βελτίωση του κλίματος με τη Μόσχα. Από την άλλη, δεν μπορεί να αγνοήσει την καχυποψία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως προς τις επεκτατικές τάσεις του πατριάρχη Αλέξιου.

 
Στην Αθήνα, πριν από λίγες ημέρες ο Ιερώνυμος δέχθηκε την επίσκεψη του επισκόπου Νίζνι Νοβγκορόντ Γεώργιου, επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ρωσικής Εκκλησίας, που συνόδευσε το λείψανο του Αγίου Σεραφείμ Σαρώφ στην Παλλήνη, όπου εκτίθεται για προσκύνημα. Οι Ρώσοι, στο πλαίσιο της εκκλησιαστικής πολιτικής της «διείσδυσης», ανταποκρίθηκαν ασμένως στο αίτημα του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαου και έστειλαν το λείψανο με ιδιωτικό αεροσκάφος και 20μελή συνοδεία.

Ιδρύουν εκκλησίες

Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος θεωρούν ότι η Ρωσική Εκκλησία είναι περισσότερο «εκκοσμικευμένη» από οποιαδήποτε άλλη και ότι είναι προσδεδεμένη άμεσα στο «άρμα της πολιτικής». Γι’ αυτό επιδίδεται σε εκδηλώσεις, που απώτερο στόχο έχουν την ανάδειξή της στην πρωτοκαθεδρία των Ορθοδόξων.

Οι ρώσοι κληρικοί επιθυμούν διακαώς να ρίξουν γέφυρες με τον νέο αρχιεπίσκοπο, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο Χριστόδουλος, ο οποίος τα είχε βρει μαζί τους και συνεργαζόταν στενά. Ο στόχος τους είναι να ιδρύσουν Εξαρχία στην Αθήνα, με δικό τους ναό όπου θα μνημονεύεται ο πατριάρχης Αλέξιος και όχι ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όπως γίνεται τώρα στη Ρωσική Εκκλησία της οδού Φιλελλήνων. «Σύμμαχος» στις επιδιώξεις τους είναι και η ελληνική νομοθεσία, η οποία επιτρέπει τη δημιουργία Εκκλησίας όταν υπάρχει ικανός αριθμός πιστών, που ανήκουν στο τριαδικό δόγμα.

Σοβαρή προσπάθεια λειτουργίας ρωσικού ναού, που όπως όλα δείχνουν είναι ευκολότερο να ευοδωθεί, γίνεται στην Κέρκυρα από τους εκεί ρώσους ορθόδοξους, οι οποίοι υλοποιούν την «πολιτική» της Μόσχας να ιδρύει ναούς σ’ ολόκληρο τον κόσμο όπου υπάρχει ρωσική παροικία. Οι περισσότεροι, μάλιστα, είναι αφιερωμένοι σε έναν νεόκοπο άγιο: τον άγιο Θεόδωρο Ουσακώφ, ο οποίος υπήρξε ναύαρχος πριν από την μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917.

*Το υπουργείο Εξωτερικών, όπως προαναφέρθηκε, φέρεται αποφασισμένο να πιέσει τον Ιερώνυμο για οτιδήποτε ζητηθεί από την πλευρά της Ρωσικής Εκκλησίας, όπως ήδη έγινε στην υπόθεση της επίσκεψης του οικουμενικού πατριάρχη στην Ουκρανία. Τότε ο Αλέξιος είχε υποδεχθεί τον Ιερώνυμο με επιτιμητικό ύφος, κάνοντάς του παρατηρήσεις γιατί παραβρίσκεται σε μια εκδήλωση που γίνεται σε έδαφος της δικής του επικράτειας, χωρίς προηγουμένως να έχει κάνει επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα.

*Ο Ιερώνυμος μετά την «περιπέτεια της Ουκρανίας» θα ξαναβρεθεί με τον Αλέξιο, αυτές τις μέρες, στην Πανορθόδοξη Σύναξη, που άρχισε προχθές στην Κωνσταντινούπολη με την παρουσία όλων των Προκαθημένων της ορθοδοξίας στο όνομα του αποστόλου Παύλου.

Ο Αλέξιος συναίνεσε από τον Ιούλιο στο Κίεβο ότι θα συμμετάσχει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απεμπολεί τα σχέδιά του για «εκκλησιαστική κυριαρχία στον ορθόδοξο κόσμο», στα οποία είναι αρωγός ο ίδιος ο Πούτιν.

*Στην Κωνσταντινούπολη ο ρώσος εκκλησιαστικός ηγέτης θα συναντηθεί και με τον Βαρθολομαίο, σε μια προσπάθεια να εμφανισθεί η ορθοδοξία ενωμένη. Δεν υπάρχει, δηλαδή, ατζέντα με συγκεκριμένα θέματα. Ωστόσο, θεωρείται βέβαιον πως οι δύο προκαθήμενοι θα συζητήσουν τα ζητήματα που τους χωρίζουν, και κυρίως αυτά της ανεξαρτησίας της Εκκλησίας της Εσθονίας και της Ουκρανίας. »

Βοήθειά μας! Στην κυριολεξία.
PhilipandNikon.jpg