Ποιος διαβάζει σ’ αυτόν τον τόπο;

Από την Καθημερινή

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr Ενα χιλιοειπωμένο μαράζι αυτής της στήλης είναι ότι τα στελέχη της δεξιάς δεν διαβάζουν. Ούτε εφημερίδα. Ετσι κανοναρχεί ιδεολογικά τον τόπο η έξαλλη αριστερά, κι αυτό δεν είναι καν το χειρότερο. Μερικές φορές αυτά τα στελέχη της δεξιάς αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση με καταστροφικά αποτελέσματα για τον τόπο. Μη γνωρίζοντας τι σημαίνει δεξιά και τι ποιεί η αριστερά, τσαλαβουτούν ανάμεσα σε αριστερισμούς και ακροδεξιά δόγματα καταστρέφοντας τους λίγους βλαστούς αστικής δημοκρατίας και λειτουργικού κράτους που είχαν κατορθώσει να βγουν. Το χιλιοειπωμένο αυτό μαράζι είχε ως δεδομένο ότι οι αριστεροί διαβάζουν. Ας μην το θεωρούμε πλέον δεδομένο. Αν, για παράδειγμα, οι «χρήσιμοι παριστάμενοι» του Φλοράλ διάβαζαν το βιβλίο στην παρουσίαση του οποίου βρίσκονταν, δεν θα έκαναν αυτού του τύπου τον τσαμπουκά με τα όργανα της τάξης. Θα θυμούνταν ότι ο Χριστόφορος Κάσδαγλης (στο εξαιρετικό βιβλίο «Η αριστερά και ο κακός λύκος», εκδ. Οξύ) σαρκάζει ότι «είναι γνωστό σε κάθε αριστερό ότι το αυθόρμητο κίνημα πολιτικοποιείται μονάχα όταν σπάει τον κλοιό των δυνάμεων καταστολής, οξύνοντας τους τόνους αντιπαράθεσης». Θα διάβαζαν (για να θυμηθούν) ότι «η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού, παρά τα κουσούρια της, είχε στην εποχή της αντιληφθεί δύο – τρία πράγματα που ο Τσε ίσως και να τα υποτίμησε. Το μαρξιστικό-λενινιστικό υπόδειγμα υπέθετε ότι οι κρίσεις ενδυναμώνουν την αριστερά και της προσφέρουν επιχειρήματα, μέλη κι ευκαιρίες. Αλλά η σύγχρονη ιστορία, κατά κανόνα το διαψεύδει… Οι γέρικες αλεπούδες το είχαν αντιληφθεί αυτό, εξ ου απέβλεπαν στη διαμόρφωση ενός ομαλού κοινοβουλευτικού βίου, όσο ξενέρωτο κι αν ηχούσε αυτό στα αμφιθέατρα και τα πηγαδάκια» Τέλος, και ο κ. Αλέξης Τσίπρας πρέπει να διαβάσει το πολύ καλό κεφάλαιο με τους δύο συνδικαλιστές αριστερούς που συναντώνται στο ντελικατέσεν. Ή έστω, αφού δεν έχει χρόνο, ας ρίξει μια ματιά στο συμπέρασμα: «Δεν χρειάζεται εικονική καταστροφολογία ο αριστερός πολίτης για να κινητοποιηθεί. Αν πέσει σ’ αυτή την παγίδα, τότε γίνεται εύκολα βορά της κάθε ρητορείας, που μπορεί πλέον να μην είναι καθόλου αριστερή – αρκεί να είναι καταστροφολογική». Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε διαβάσει το βιβλίο πριν από την εκδήλωση, δεν θα μιλούσε περί Λωρίδας της Γάζας μετά την εκδήλωση. Διότι, αν υπάρχουν καταστάσεις Γάζας, τότε ορθώς τα «παιδάκια με τα μαύρα» μπαίνουν σε λογικές ιντιφάντα και πετούν πέτρες και μολότοφ στους κατακτητές. Ετσι, όπως λέει και ο κ. Κάσδαγλης, «η αριστερά πέφτει στην παγίδα και γίνεται βορά κάθε καταστροφολογικής ρητορείας». Η αριστερά οφείλει να ανακαλύψει εκ νέου το άριστο μέτρο. Το ότι υπάρχει αστυνομική αυθαιρεσία στους δρόμους και αστυνομική βία έναντι των μεταναστών το γνωρίζουμε όλοι. Τα κόμματα (όχι μόνο της αντιπολίτευσης) πρέπει να επισημαίνουν το πρόβλημα, να στηλιτεύουν την αυθαιρεσία, αλλά δεν θα το λύσουν μόνα τους στο δρόμο. Πολιτική σημαίνει η εκλογίκευση της κρατικής λειτουργίας, διά πολιτικών μέσων, όχι διά του τσαμπουκά στα όργανα του κράτους. Το χιλιοειπωμένο μαράζι, όμως, μεγαλώνει. Αν σταμάτησαν να διαβάζουν και οι αριστεροί, ποιος διαβάζει σ’ αυτόν τον τόπο;

Counter-terrorism…

Ο αλαζών Πασάς και η ελληνική διπλωματία

Πολλά γράφτηκαν για την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας στο διεθνές σκηνικό μετά τις αναθεωρήσεις στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Τα περισσότερα μάλλον προφανή: Η στροφή της Τουρκίας του Ερντογάν υποχρεώνει ντε φάκτο την αμερικανική ηγεσία να την αναβαθμίσει, καθώς ταυτόχρονα επιχειρεί μια έξοδο στα προβλήματα που η ίδια δημιούργησε στην Μέση Ανατολή με μια -μάλλον ιδιότυπη- φυγή προς τα εμπρός… Μοιραία αυτό συνεπάγεται διαταραχή της ισορροπίας στο Αιγαίο εις βάρος της Ελλάδας, σε τέτοιο βαθμό ώστε η χώρα μας να βρίσκεται σήμερα (όχι ξάφνου πάντως όπως επιμένουν να παρουσιάζουν τα ελλαδικά ΜΜΕ…) στο επίπεδο του βασσάλου μιας νεο-Οθωμανίας.

Όλα τα παραπάνω γνωστά, κατανοητά και προφανή -και μάλλον χιλιοειπωμένα.

Σε προηγούμενό μου κείμενο έγραφα ότι το γεγονός ότι η Ελλάδα αγνοείται επιδεικτικά απο τις ΗΠΑ βρίσκει εύκολα εξήγηση. Δεν αναφέρθηκα όμως στο τι δέον γενέσθαι από την ελληνική πλευρά (όπως ορθώς παρατήρησε ο φίλος Μποτίλιας), ακριβώς διότι επιθυμούσα να δω τις ακριβώς επόμενες κινήσεις της Τουρκίας στις σκακιέρες (και την ευρωπαϊκή και την μεσανατολική), όντας σίγουρος ότι ο Πασάς δεν θα με απογοητεύσει… Βλέπετε αγαπητοί μου συμπολίτες, ανέκαθεν θεωρούσα τον Ταγίπ παλιάς (έως ντεμοντέ) κοπής δικτατορίσκο και (ισλαμο)φασιστάκο, οπότε περίμενα ότι η αμερικανική ώθηση -σε συνδυασμό με την ρωσική αποδοχή- θα τον οδηγούσαν σε μια από τις, τόσο τυπικές σ’αυτήν την κατηγορία όντων, κρίσεις μεγαλείου και κατ’επέκτασιν σε τραγικά λάθη.

Έτσι στον χρόνο που μεσολάβησε από την τελευταία ανάρτηση αυτού του ιστολογίου μέχρι σήμερα, μάθαμε από έναν από τους λακέδες του Σουλτάνου ότι οι Σαρκοζί-Μέρκελ είναι… υποσημειώσεις της ιστορίας (σε αντίθεση προφανώς με το κυρίως κείμενο της ιστορίας, που θα είναι ο αυθέντης του), είδαμε την πραγματοποίηση του εκβιαστικού κλεισίματος του Αρμενικού, την παράδοση μέρους του κατά τ΄άλλα “αγωνιστικότατου” PKK (κάποιοι από εσάς θυμούνται αναρτήσεις μου σχετικά με τους Κούρδους του Ιράκ…) στις τουρκικές αρχές, μια ενεργότατη ψύχρανση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ και μια θέρμανση (για να μην γράψω παραζέσταμα) των σχέσεων του Οθωμανιστάν με την Ρωσία, το Ιράν και την υποτελή τους Συρία. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ό,τι εργάστηκαν σκληρά να χτίσουν οι Κεμαλιστές από την δεκαετία του 1930, ακυρώθηκε ή και παντελώς αναστράφηκε. Τόσο πολύ ώστε να είναι δυνατόν πλέον ο Τούρκος πρωθυπουργός να ενημερώνει τους δυτικούς συμμάχους του ότι φέρονται άδικα στο Ιράν (α, τους κακόμοιρους τους μουλάδες…) κι ότι -στην πραγματικότητα- οι φόβοι σχετικά με μια πυρηνική Τεχεράνη αποτελούν απλό “κουτσομπολιό” (εδώ).

Αν και ακόμα στην Δύση υπάρχουν ανόητοι που θέλουν να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι αυτές οι κινήσεις της Τουρκίας είναι το αποτέλεσμα του πάγου στις ευρω-τουρκικές σχέσεις και την ολοένα κι απομακρυνόμενη τουρκική ένταξη (περίπου σα να λέμε το παιδί απογοητεύτηκε και πήρε να μουρμουράει “δε θα μεγαλώσω; θα δείτε τι θα πάθετε…”), η αλήθεια είναι απλώς ότι πλέον οι μάσκες έπεσαν. Ο Σουλτάνος επέλεξε πλευρά για τις συγκρούσεις που μελλονται να’ρθούν, αγνοώντας ενεργά το κύριο μάθημα που δίδαξε ο μπαμπάς Κεμάλ στους διαδόχους του: η Τουρκία δεν αντέχει μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις χωρίς υποστήριξη και προστασία μεγάλων θαλάσσιων δυνάμεων στα παράλιά της. Η θέση της, το μήκος των ακτογραμμών της, ο αριθμός των μειονοτήτων της υπαγόρευαν και την κατά Κεμάλ πολιτική της, ώστε να μην επαναληφθεί η καταστροφή που ακολούθησε την ανόητη είσοδό της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την παρ’ολίγο εξαφάνισή της από τον χάρτη. Γι’αυτόν το λόγο, και ανεξαρτήτως των όποιων συμπαθειών της ηγεσίας της, από το τέλος του Α’ ΠΠ μέχρι και τον Ερντογάν η τουρκική πολιτική σε περιόδους παγκόσμιας πόλωσης συνοψιζόταν στην φράση “με την Δύση ή ουδέτεροι…”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Αλλά ποιες λοιπόν θα πρέπει να είναι οι ενδεδειγμένες κινήσεις της ελληνικής (ελλαδικής και κυπριακής) διπλωματίας εν όψει της νέας ρότας της Τουρκίας; Αν και η απάντηση είναι μάλλον προφανής, την δίνω και εγώ ώστε να την εμπεδώσουμε αγαπητοί μου συμπολίτες: οι ενδεδειγμένες κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας -για πολλοστή φορά τα τελευταία 200 έτη- είναι η α-κινησία και το κατενάτσιο…

Αλλά θα επανέρθουμε στο θέμα συντόμως.

Στους δρόμους του εσωτερικού πολέμου…

Τα πράγματα αγαπητοί μου συμπολίτες δείχνουν να έχουν πάρει επικίνδυνο momentum…

Από τα σημερινά ΝΕΑ,

Δρόμοι

Του Ρούσσου Βρανά

Αν πράγματι…
… συμβεί αυτό, τότε ο πρόεδρος Ομπάμα θα έχει να επικαλεστεί ένα άλλοθι: πως τη νομοθεσία που χρησιμοποίησε για να καταστείλει την κοινωνική εξέγερση στην Αμερική τη βρήκε έτοιμη από τον πρόεδρο Μπους. Δεν θα είναι όμως αυτό το άλλοθι αρκετό για να τον αθωώσει η Ιστορία.

Το ενδεχόμενο…
… να ξεσπάσουν κοινωνικές ταραχές εξαιτίας της οικονομικής κρίσης εξετάζεται σοβαρά στις ΗΠΑ. Και ετοιμάζεται συντονισμένη δράση από το Πεντάγωνο και το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Σχέδιο νόμου που επιγράφεται «Νόμος για την ίδρυση κέντρων έκτακτης ανάγκης» (νόμος ΗR645) έχει κατατεθεί από τον Ιανουάριο στο Κογκρέσο. Και προβλέπει την ίδρυση έξι τέτοιων κέντρων σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις που βρίσκονται σε ευαίσθητα σημεία της χώρας. Σύμφωνα με τον Μισέλ Τσοσουντόφκσι, διευθυντή του Κέντρου Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση και καθηγητή της Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οτάβας, ο νόμος ΗR645 συνδέεται άμεσα με την οικονομική κρίση και με το ενδεχόμενο να ξεσπάσουν μαζικές διαδηλώσεις στη χώρα. Και φυσικά, όποιος διαδηλωτής βρεθεί κρατούμενος σε κάποιο από αυτά τα κέντρα δεν θα υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών αλλά των στρατιωτικών δικαστηρίων. «Δεν τους φτάνει η στρατιωτικοποίηση της αστυνόμευσης και οι κάμερες παρακολούθησης», λέει ο Αμερικανός βουλευτής Ρον Πολ. «Μπροστά στην κατάρρευση μιας πλασματικής οικονομίας που στηρίχτηκε στο χρέος, το κατεστημένο νιώθει απειλητικά το ενδεχόμενο να ξεσπάσουν κοινωνικές ταραχές. Φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στην Ισλανδία, την Ελλάδα και άλλες χώρες, για να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να συμβεί και εδώ». Από το 2006…
… ο πρόεδρος Μπους είχε διαθέσει πιστώσεις για την κατασκευή σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μάλιστα, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας είχε αναθέσει το έργο στην κατασκευαστική εταιρεία ΚΒR, θυγατρική της Χαλιμπάρτον, που διευθύνων σύμβουλός της είχε διατελέσει ο Ντικ Τσέινι, επιστήθιος φίλος του προέδρου Μπους και αντιπρόεδρός του. Όμως, λίγους μόλις μήνες πριν χάσει τις εκλογές, ο Μπους είχε φροντίσει και για την επάνδρωση αυτών των στρατοπέδων. Έτσι ανακάλεσε από το Ιράκ την 1η Ταξιαρχία Πεζικού της 3ης Στρατιάς και την απέσπασε στη δικαιοδοσία του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας με αποστολή τη διατήρησης της τάξης στο εσωτερικό της χώρας («τον έλεγχο του πλήθους και των απείθαρχων ή επικίνδυνων ατόμων», όπως έγραφαν τον Σεπτέμβριο οι «Τάιμς του Στρατού»).

Ποια είναι…
… αυτά τα επικίνδυνα άτομα; Έκθεση του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που επιγράφεται «Σχεδιασμός σεναρίων» τα έχει περιγράψει από το 2004: «ξένοι τρομοκράτες», «εχθροί που υποστηρίζονται από ξένες χώρες», «εγχώριες ριζοσπαστικές οργανώσεις» (να τις πούμε αντιπολεμικές και αντικαπιταλιστικές;), «δυσαρεστημένοι πολίτες» (να τους πούμε εργαζόμενους και διαδηλωτές;). Όπως και αν τους πούμε, το βέβαιο είναι πως, αν εξεγερθούν, τους περιμένει το κράτος του Μεγάλου Αδελφού που παρέλαβε χωρίς καμιά αντίρρηση από τον προκάτοχό του ο Ομπάμα και που το διατηρεί ακόμη χωρίς καμιά εμφανή πρόθεση να το διαλύσει.